Burdan küçüklüğünüze bir şey söylemek isteseydiniz bu ne olurdu?

Küçükken de büyüktün. Şimdi de büyüksün. Bak küçükken mutluydun. Huzurluydun , koşardın , düşerdin , inatla ağlayacakken gülerdin. Şimdi bak büyümüş herşeyin farkında bir adam olduk. Ama mutsuzum , ama huzursuzum , koşacak vaktim yok , düşecek yerim yok , gülecek dermanım yok. Kal işte geçmişin bir sokağın da. Orada sokak lambası da önünü aydınlatır. Burada insanların yüzü bile kara. Koş yine ama düşme oralarda , artık kaldıran da yok , tutan da. Varsa anlatma derdini , dinleyen de yok anlayan da. Bak sen insan kalmışsın , ben insan kalmak için hep mücadele veriyorum. Oralarda insan çok , bak burada insan kalan yok. Asla büyüme. ya da büyüdüğünü belli etme. O zamanlar cennetti. Adım attığın yer de çiçek açardı. Bu zamanlar heryer beton. Çiçek açacak yer de kalmadı , cennet diyecek zaman da kalmadı. Kendine iyi bak , ben doğru kalmanın mücadelesini verirken seni mutlu görmek isterim. … derdim …

Neden her zaman büyümek istiyorsun? Büyünce daha mutlu olacağını mı sanıyorsun? Hâlâ ekmek almaya giden o çocuk yine sen olacaksın. O çocuk bütün gün çalışıp, ekmek alarak evine gidecek. Oyun oynayacak vaktin de kalmayacak. Yorgun, mutsuz, stresli ve hâlâ o çocuk.