Bazı zamanlar hislerimizi neden dökmek isteriz?

Yani yargılanmayacağını bilmek her şeyi anlatabilmekle eş değer mi? Yargılanacağını bilerek her şeyi anlatmak, kendi yaşantımız için daha kıymetli değil mi?

Aslında şunu söylemek istedim. Bir insanın, benim ya da senin, içgüdüsel ya da sıradan isteklerimizi paylaşmamız normal değil mi? Bunun farklı kişiler tarafından algılanması ve olumsuz ve kaba yorumlanması ne kadar önemli bizim için?

Ama sen de burada gizli üye olarak cevap yazıyorsun. İsteklerimizi ya da arzularımızı yazarken neden gizleniyoruz. Ya da kuytu köşelerde kalmış istek ve arzularımızı neden gün ışığına çıkarmak istiyoruz?

Hayır. Boş yaptığını söyleyemem. Gizli yazma sebebini de çok iyi anlattın. Kendini tanıyor oluşun ve bununla birlikte yargılanmaktan korkuyor oluşunu da dile getirmen güzel ve anlaşılır bir durum. İç dünyamızın o karanlık yerlerindeki istekleri açığa çıkarmak ve bundan dolayı kabul görmek insani bir yaklaşımdır. Bu konuda sana katılıyorum. Ben biraz daha cesaret ve savaştan yanayım sanırım.

Haklısın. Bu konuda soruyu yazan ben bile güvenli alandan çıkmadan, üstü kapalı bir şekilde yazdım aslında. Buna rağmen nedense sanki yazılırmış gibi geliyor bana ve hislerimizi ortaya dökerken bunun bir alt yapısı olduğunu düşünüyorum.

Hepimiz çok şey yaşamışızdır. Bizim yaşadığımız bir başkası için küçük olsa da bizim için derin büyük olabilir. Bunu sadece hisseden bilir ve hissettiği şeyi bir başkasında görmek ise kendini yalnız hissetmeme anlamına gelir. En karanlık hayallerimiz, en karanlık isteklerimiz ve arzularımız bazen bizi yalnızmışız gibi hissettirir ve kendimizi bu dünya üzerinde tek ve yalnız ve bazen sapkın gibi hissetmemize yol açar. Yalnız olmadığımızı kanıtladığımız tek yer kendimiz gibi insanlar bulmak zorunda olduğumuz alanlardır. Peki bunları yaparken bile gizlenme ya da ima ederek anlatma derdimiz nedir?

Sevgili gizli üye, ben de düşündükçe bazı sıkıntılar yaşıyorum. Kimse bu konuda da yalnız değil. Bazen en derin karanlık düşüncelerin sadece bize ait olduğunu düşünürüz ama öyle değil. Daha büyük karanlıklar, daha büyük arzular ve daha büyük fanteziler var bu hayatta. Sadece yanlış anlaşılmak için korktuğumuzdan dolayı bunları dile getirmekten çekinmenin de, o şeyleri kurgulamamızdan daha basit olduğunu bilmek gerekir ama nedense yapamıyoruz.

Bu minik adımı kendi hayatımız için büyük bir adıma çevirmek derdim. Burada açığa çıkman kendi iç dünyanı da açığa çıkarman anlamında değil. Bunları yaşayabiliyorsan ve bunlarla var olabiliyorsan sorun kalkacaktır. Ama sadece senin için kalkacaktır. Aslına bakarsan en büyük değer de budur bence.

Rica ederim. Bu dediğini ben de yapamadım çoğu zaman. Sebebini de bilmiyorum

Uzun bekleyiş sonrası yazdım düşündüklerimi. Bu, açığa çık da sana yazayım anlamında değildi.

Teşekkür ederim güzel ve nahif bir anlaşım için.