Herkes boyle yasamiyor degil mi? Tek gorulmeyen benim?

Beni yanlis anlamayin. 15 yasimdan beri calisiyorum. her ihtiyacimi kendim karsiliyorum. Ama hani bazen bir isinizin gorulmesi gerekir ya hani hayat bu. Atiyorum o an aceleniz vardir bir yere yetismeniz gerekiyordur, arkadasiniza dersiniz beni bi arabayla atar misin yolunun ustu zaten diye ya da normalde hic istemiyorsunuz ama vardiyaniz cok uzun ve kartinizi evde unuttugunuz icin o gun arkasasinizdan yemek almasini rica ettiniz, ibandan hemen oderim diyerek gibi gibi... ya da eve cok uzaksiniz ama evde anneniz var yasli, haber alamiyorsunuz, eve yakin olan bir arkadasinizi yollamak istediniz bakiversin diye...
Ameliyat olacaksiniz ve refakatci sart dediler gibi gibi.
Insan insana hep lazim. Degil mi? Benim etrafimda boyle kimse yok. Kendimi cok yalniz hissediyorum.
Bizim is yerinde otomat bazen urunu uca kadar getirir ama vermez. O zaman makineyi hafif sarsarak dusururler. Benim urunum kaldi gecen, hayvan gibi makineyi sarsanlarin hicbiri o an benim icin yapmadi bunu.
Havaalaninda calisiyorum. Dolaplar, yemekhane ve calisma alanimiz birbirinden cok uzak. Yanimizda yemek gotururuz işe, posette. dolabimizdan yemegimizi yemekhaneye tasiyacak vaktimiz olmaz bazen. Vakti olan ve kendi yemekhaneye giden arkadasimizdan rica ederiz bizimkini de masaya biraksin da isimiz bitince cikip yiyelim diye. Herkes birbiri icin yaparken bu basit seyi, genelde beni reddederler. Cok sessiz ve pasif biriyim.
Basit geliyor ama ben baskalari icin yapiyorum ihtiyaclarini gormeye calisiyorum nezaketli olmaya calisiyorum. Ikram ettigim seylerin parasini almam bile. Kendimi gereksiz, sacma, kotu, onemsiz biri gibi hissediyorum. Etrafimda beni, bir seyler yapilmaya deger goren kimse yok. Normal mi? Herkes boyle yasamiyor degil mi?