Bu durumda olan birileri var mı?

Dünyadan kopmuş gibi hissediyorum. Toplum içinde rahat edemiyorum, kendime bile yabancı kalıyorum. Ailemin beklentileri her geçen gün biraz daha artıyor. Oysa ben daha kim olduğumu, ne yapmak istediğimi bile bilmiyorum. Sadece 1 öğün yemek yiyor, kulaklıkları takıp şarkı dinliyorum. Kafamın içinde çok fazla vakit geçiriyorum. Hayattan bir beklentim yok. Öyle ki birini sevebileceğime, ona güvenecek kadar kendimi teslim edebileceğime bir an bile olsun inanmıyorum. Bir fanusta yaşıyor gibiyim. Hiçbir yere kendimi ait hissetmiyorum ve çıkışı sonsuz bir uykuda görüyorum. Belki de diyorum, orada benim için başka bir yol vardır.
Bu durumda olan birileri var mı?
Cevapla