Gerçekten çok büyük sorunlarım var?

Ben bir genç kızım. Hayatta ki çoğu şeyi kendi gözlerimle gördüm yaşadım. Çok fazla şey geldi başıma. Günler geçti. Aylar geçti. Bende şizofrenlik başladı. Tamamen eve kapalı kaldım. Hayatımı karanlık yaptım. Gündüzlerden nefret ettim. Sonra hayattan nefret etmeye başladım. Şizofrenlik hastalığı bende ilerledi. Öyle ki intihara kadar gittim. Çok şiddetli derecede psikolojik sorunlarım oldu. Şu an o kadar çok ikilemdeyim ki, en ufak bir şeyi kendi beynimde büyük sorun haline getiriyorum. Kimseyi görmek istemiyorum. Kimseyle konuşmak istemiyorum. Oturduğum yerden nefret ediyorum. Dışarı çıkmak istemiyorum. Hafızamı kaybetmek istiyorum. Kendi adımı bile unutmak istiyorum. Aşk, arkadaşlık, güvenmek. Bunların her birini derinden yaşadım. Ve her biri nefret ettiğim birer hatıra olarak kaldı bende. Etrafımda insanlar var. Ama gerçekte çok yalnızım. Yalnızlığı ben kendim seçtim ama her gün kendi kendimi yiyip bitiriyorum. Lütfen bana bir şeyler söyleyin. Çaresizlik denen boktan şeyi yaşıyorum. Ve hiç bir şey yapamıyorum. Bıktım. Gerçekten bıktım.