Bu Avrupa seviciliği nereden geliyor?

Edebiyattan nefret etmemle mütesebbib çok geç tanıdığım büyük üstad çok güzel söylemiş.

Kıtaları ipek kumaş gibi keser biçerdik. Kelleler damlardı kılıcımızdan. Bir biz vardık cihanda, bir de küffar…
Zafer Sabahları kovalayan bozgun akşamları. İhtiyar dev, mazideki ihtişamından utanır oldu. Sonra utanç, unutkanlığa bıraktı yerini, “Ben Avrupa’lıyım” demeğe başladı, “Asya bir cüzzamlılar diyarıdır.”
Avrupalı dostları acıyarak baktılar ihtiyara ve kulağına “Hayır delikanlı” diye fısıldadılar, “sen bir az-gelişmişsin.”
Ve Hristiyan batının göğsümüze iliştirdiği bu idam yaftasını, bir nişan-ı zişan” gibi gururla benimsedi aydınlarımız.

Biz avrupayı sevmiyoruz! Avrupanın insanlarının bilinçli hareketini seviyoruz. Belediyelerin ve adelet sistemlernin insana deger vermesini seviyoruz. Hatta sen avrupa demişsin ama en çok dinsiz allahsız kaponları seviyoruz. Halat koptu diye harakir yapan o japon mühendsi bir bina yıkılınca insanlar önünde diz çöküp kafasını uzatarak kesebilirsiniz anlamında halka boyun eyen başkanlarını seviyoruz. Yoksa kim sever makronu paşinyanı