Düşünmekten kafayı sıyırmak üzereyim, nasıl kurtulurum?

Düşünmek dediğim, hani geçmişte bir olay yaşarsın, ne bileyim sevgilinden falan ayrılırsın ama öyle değil. Keşke öyle olsaydı da delirecek noktaya gelmeseydim. Evren hakkında, kuantum fiziği hakkında, felsefe ve dinler hakkında o kadar fazla düşünüyorum ki. Ben neyim, beni var eden nedir? Ben şu an nasıl hareket edebiliyorum, nasıl düşünebiliyorum derken içinden çıkılmaz bir duruma giriyorum. Tanrıya inanmayı zaten geçtim, ne düşüncelerimin cevabını buldum ne beni sıradan hissettirecek bir kanıt. İnsan bir tanrıya inanmayı bırakınca her şeye inanmayı bırakıyormuş meğer ne bileyim. Bilimle çok fazla ilgileniyorum, felsefe zaten hayatımın her saniyesinde zihnimde. Çok kitap okuyorum, hayatta var olan neredeyse her dalda yetenekliyim. lakin eğer tanrı gerçekten varsa, bana bu yetenekler karşısında böylesine bir zihin vermiş, şimdi ben neden ona inanmayı uygun göreyim. Allahım delireceğim diyorum bazen. Her dine inanmayı denedim çünkü. Bana benliğimi unutturup sahte bir kimlik yaratacak kadar. Lakin ne yapsam nafile. olmuyor. Kitaplardan, dizilerden etkilenmişsin kardeşim diyeceksiniz belki, oysa ben daha çok kitaplarda kendime ait şeyler buluyorum. Sistemi o kadar fazla eleştiriyorum, ve o kadar fazla, bu sisteme göre yanlış ne varsa, eğer baş düşünce değişseydi yanlış ne kadar doğru kabul edilirdi? İnsanların belirlediği ve hayatın içine zorla yerleştirdiği sınırlar, yahut kurallar yüzünden kaç insan yaşamının tek bir düşünceye sahip olmaya mahkum edildiğini düşünmekten, ölümü, ölümsüzlüğü, düzeni, yaşamı ve insanları, yahut psikolojiyi düşünmekten kafayı yemek üzereyim. Zeka ile deliliğin arasında ince bir çizgi vardır derler, ben düşünme kabiliyetine sahipken, insanlığa katkıda bulunmayı bırak, gözümde insanlığı vahşileştiriyorum. Kendimi yiyorum düşünmekten. Ve bunları yazarken de epeyce şey düşündüm, lakin o kadar fazlaydı ki anlam bozukluğuna sebebiyet vereceğini bildiğimden ilave etmedim. Şimdi lütfen yardım edin, nasıl aptallaşabilirim?