Çirkin bir insanın hiç mi şansı yoktur?

burayı muhtemelen kimse okumayacak ama yine de canıma kıyacak raddeye geldim içimi dökmek istiyorum. ben küçüklüğümden beri vücuduma alakalı inanılmaz zorbalığa uğradım. hayatıma giren neredeyse herkes "iğrenç" gözüktüğümü söyledi sebebi oldukça cılız olmamdı. zar zor arkadaş edindim. özellikle ortaokula geldiğimde kafayı yer duruma gelmiştim çünkü her yer güzel kız kaynıyordu ama ben yaratıcı tarafından dünyaya defolu ürün olarak gönderilmiştim sanki. lisede imaj değiştirdim kendime bakmaya başladım ve pandemi döneminde kilo alıp normal bir insanın kilosuna ulaştım ama bir sorun vardı: birine aşık olacak cesareti bu çirkin bedende bulmuştum. çocuğa açıldığımda dalga geçmiş arkamdan, aşağılamış ve çok geçmeden sarışın yeşil gözlü balık etli bir kızla sevgili oldu. durum böyleyken ne kadar kilom normalleşse de insanlar susmadı, hayatımın her anında eleştirildim. aynaya bakmaktan korkuyorum sanki ruhum çirkin bir kalede hapsolmuş gibi ve bu kaleyi parçalamak istiyorum. 18 yaşına geldim ve 18 senedir çektiğim bu acıya son vermek istiyorum. hayatım boyunca daima eleştirilip sevilmeyeceğimden adım gibi eminim. bir sürü psikolog, psikiyatr denedim ama hiçbiri bu düşüncelerime engel olamadı. içimi dökecek tek bir arkadaşım yok okuyan insanlardan vaktini çaldığım için özür diliyorum. keşke bu hayatta insanlar bana bir şans verseydi. hayatımın her anında elimde olmayan bir şey için, dış görünüşüm için, linç edildim durdum ve hiçbir zaman düşüncelerim kale alınmadı çünkü ben önemsiz ve çirkin bir çöp parçasıyım.