Arkadaslar yillar gecsede ben bu rüyaya unutamıyorum sebebi nedir?

Aslında daha 1-2 hafta önce gördüm ben bu rüyayı ama unutabileceğimi sanmadığım için şimdiden unutulamayan rüyalar kategorisine girdi bence.

birisi kapımı çalıyor. açıyorum, yüzünü görmediğim birisi "savaş çıktı, hemen sığınağa inmeniz lazım" diyor. bir yandan cüzdanımı, anahtarımı, telefonu şarjı falan toparlarken bir yandan "ulan siren miren de çalmadı, siren çalınca inmiyor muyduk sığınaklara? yoksa çaldı da ben mi duymadım? yok be sağır mıyım alla alla" diye geçiriyorum aklımdan. zannedersin kırk yıllık sivil savunma uzmanıyım, siren düşünüyorum rüyamda. neyse, iniyoruz en alt kata, bizim apartmanın en alt katı olmuş mu sana toprak zemin? aşağıya duvara monte edilmiş merdivenden iniyoruz. (hani şu havuz kenarındaki merdivenler gibi) bizim taş çatlasın 80 m2 evin aşağısında bildiğin mahalleye yetecek kadar geniş bir sığınak var. loş bir ortam var. kimsede zerre panik yok, herkes sakin. kimi kitabını okuyor, kimi yemek yiyor, kimi şarkı mırıldanıyor falan. sanki bana ömrü sığınaklarda geçmiş, öyle rahat hepsi. ben suyu ya biterse diye korka korka içiyorum, çişimi tutmaya çalışıyorum falan. genç bir kadın geliyor, burada aylarca yetecek kadar su ve yiyecek var. tuvalet de sorunsuz, istediğin gibi kullanabilirsin diyor. (tuvaleti istediğin gibi kullan da ne demekse artık. altı üstü çiş yani.) tuvaletin oraya gidiyorum, tuvaletin sol yanına düşen yerde bir sedir var. sarı kocaman pofuduk bir kedi var üstünde. sağı-solu-altı-üstü de hep kedi dolu. hepsi birbiriyle oynuyor ama hiçbiri sarı kediye ilişmiyor. çok tatlısın sen diye kediye laf atıp tuvalete gidiyorum. döndüğümde bir bakıyorum, sığınağın ortasında avm'lerin çekiliş tanıtımı için avm önünde standa koydukları ödül gibi orta yerde duran bir makine var. yanlardan bakınca çamaşır makinesi gibi görünüyor. karşıdan bakınca kapakları buzdolabı kapağı gibi. ne olduğunu birilerine sormak için etrafıma bakınırken aklıma telefon geliyor. yine aynı kadın sanki aklımdan geçeni anlamış gibi burada telefon çeker, merak etme diyor.

o arada sığınağın arka taraflarından ses geliyor. allah kahretsin diyorum, buldular sığınağı, öldürecekler hepimizi. annemleri, ve olmayan sevgilimi falan arayıp onları sevdiğimi söyleyecek kadar vaktim olsa keşke diyorum. sonra sesler kesiliyor. sesler kesilince korka korka sesin geldiği yere gidiyorum. bakıyorum, o taraftan da bir çıkış gibi bir şey var ama merdiven yok orada. tırmanmak gerekiyor toprağa. tırmanıp çıkıyorum. bir bakıyorum dışarıda toprak basamak basamak şekillendirilmiş, sonra da aniden yokuş aşağı bir hal alıyor ve oradan kayarak sığınağa giriliyor. etrafı çimen hep ama basamak olan kısımlarda çimen yok. "bu karda çimenler nasıl kalmış" diye düşüne düşüne kayarak sığınağa iniyorum. sığınağın ön kısmına tekrar geldiğimde karşımda askerleri görüyorum. bizim askerler mi yoksa bizi öldürmeye gelenler mi anlayamadan uyandım.

artık nasıl bir gündemimiz varsa, rüyada bile huzur bulamıyorum..