Sizi gerçekten anlayan birileri?

Etrafınızda sizi gerçekten anlayan birileri var mı? Aile de buna dâhil, etrafımda ciddi anlamda beni anlayan biri yok, kan bağım olmamasına rağmen beni olduğum gibi kabul eden ve yargılamayan sadece bir arkadaşım var. Bir aile nasıl olurda evladını tanımaz, onun zaaflarını, zayıflıklarını bilmez ya da bilmesine rağmen üstünüze gelir bu hissi anlatamıyorum. İçim o kadar öfkeyle dolu, o kadar nefret ediyorumki kendimden en sonunda tünelin ucunu kötü görüyorum. İçime atmaktan, aptal gibi görünmekten, yapmak isteyip beynimin bana izin vermediği ve bunu kimseye anlatamamaktan o kadar yoruldumki bunun bir tarifi yok. Sosyal fobimin beni ele geçirmesinden dolayı karışamadığım topluma bunu açıklayamamak ve bana uzaydan gelmişcesine tuhaf bakmalarına artık dayanamıyorum. Beni istemediğim şeylere zorlamalarını artık kaldıramıyorum ve bunu en yakınlarımın, annemin yapması beni her gün zayıflatıyor. Kafesteki kuşlar bile benden daha özgürler çünkü istedikleri zaman o kafesten çıkabiliyorlar, ama ben bir evin içine hapsolmuş yaşıyorum ve sadece en azından bana dokunulmamasını istiyorum. Bu çok mu?