Peki siz olsanız?

15 yaşımda okulu bıraktım iş hayatına atıldım. Çok maddi sıkıntı cekiyorduk babamın borçları vs. Aileme hep destek oldum. Yaşıtlarim gezerken yerken içerken benim hayatim böyle geçti, kendime almadım onlara verdim. Helali hoş olsun ama ailemin herzaman destekçisi Olurum. Neyse sonra tabi iş hayatında bir suru arkadaşlıklar kurdum yinede güzel yıllardı. Bir gün birini sevdim evlenmek istedik ama olmadı. Kader değilmiş. Çok yorulmustum artık sadece mutlu yuvam olsun bende mutlu olayim evleniyim biri beni sevsin rahat ediyim istiyordum. Zaman geçti görücü usulü biri çıktı evlendim. Yeni evli sayılırım. Çok sorunlar yaşadım eşimin ailesiyle sırf onların istediğini yapmadım diye hakaret küfür asagilanma herseyi duydum. 3 kere hastanelik oldum. Eşimde hepsine sessiz kalan taraf oldu. Eşim sessiz kaldıkça daha çok üstüme geldiler. Değer görmedim hiç ne eşimden ne ailesinden. Ama sorun şu ki bende bunları yaşamama rağmen gözyaşımı silip iyileşip kaldığım yerden devam ettim evliligime ve sürekli aynisini yaşadım hala yaşıyorum bu böyle sürüp gidiyo sanki olan hep bana oluyo gibi yaptığım tek şey en ufak şeyde ağlamak artık ha bide hastalanmak. Hic birseyden zevk alamaz hale geldim ruhum öldü sanki. Ne yapcagimida bilmiyorum. Bu yasadiklarimi düşünüyorumda ben acaba cok mu güçsüz bir kızım diyorum. Hayat karşısında nasıl durmam lazım, başkası olsa benim yerimde ne yapardı diyorum ne yapmam gerekir diyorum. Bilmiyorum..