Konuşacak insanların varlığından daha büyük bir zenginlik geliyor mu aklınıza?

Ön not: Okumaya üşenen direkt başlığa cevap verebilir.
-

Kısaca mitolojideki orpheus hikayesine göre orpheus sevdiği kadınla mutlu olabilmek için, onu kurtardığı gün yürüdüğü sırada arkasını asla dönmemeli, kadına bakmamalı. Ama o ise dönüp bakıyor.

Alev almış bir genç kızın portresi filminde oturup bunun üzerine konuşuyorlar. Çok sevdiği kadını kaybedeceğini bile bile niçin baktı?

Aşığın değil şairin seçimi diyor biri. Birisi ise kadın arkanı dön dediği için olabilir diyor. Arkasını dönsün ki sevilen edilgen kalmasın, bir bakışta hem seyreden hem de seyredilen irade sahibi olsun. Malum sevdiklerimizi yüceleştirerek onların etten kemikten gerçek varlıklarına saygısızlık ederiz aslında.

Neyse bu tartışmayı yaptıkları, bir meseleyi farklı bakış açılarıyla kafa açıcı konuştukları sahne en büyük zenginliğin konuşacak insanların varlığı olduğunu en güzel, en estetik şekilde hatırlatır bana.

Filanca barajın derinliğini bilmeyi genel kültür sayanların, şefkatsiz saygısız ortamlara sebep olan siyaseti konuşanların, sürekli travmalardan bahsederek kendine acıyan melankolik megolomanların, göz teması kuramayan zira gerçekten dinleyemeyenlerin, sorunlarını ığıl ığıl konuşarak çözmekten acizlerin (ki yine de hepsine şefkat besliyorum) sohbetleri değil, gerçek sohbetler..