Amaçsız yaşıyorum ne yapayım?

Kilo sorunum var , dış görünüş sorunum var , kusur bulduğum bölgeler var , eğitimim yok lise mezunu bile değilim , boyum kısa , arkadaşlarım yok , kendime inancım Özgüvenim yok.. evden başka gidecek yerim yok ne zaman değişmeye el atsam kendimi buna ait mecbur mahkum hissediyorum

Kilo ver demesi kolay midem obezite hiç onu kontrol altına alıp da veremedim ki 8 yıl boyunca ve sürekli evdeyim gidecek bir yerim yok mecbur elimin altında diye bilgisayarda oynayarak yiyorum her bulduğumu bu şekilde veremem veremiyorum. boy bence çok önemli kendimi kısacık istemiyorum.. iş bulamam hiç çalışmadım kendime güvenim yok dış görünüşüm kötü insan içine çıkmaya , sonrası nah gelir.

Midem geniş diyorum yıllardır feast food yiye yiye doymuyor diyet miyet hikaye kaç kere bozdum sporu yürüyüşü midemi kontrol altına alamıyorum sağ gözüm şaşı yüzde 20 görüyor , sol kulağım işitme engelli , saçım tel tel kepekli yara içinde kuaför yüzü görmedi , dişlerim çürük , eridi , koptu sırıtınca boşluklar çıkıyor , vücut çatlaklarım var geçmez diyor beyaz çatlaklar , koca göbeğim kilo yüzünden kabuslar görüyorum , boyum kısacık , lise mezunu bile değilim , engelli kimliğim var engelli maaşı alıyorum.. arkadaşlarım yok , instagramım yok , ayakkabım yok , tişörtlerim gözlüklerim yok , en önemlisi kendime özgüvenim yok tek başıma oldum olası kararlar veremedim ki , hep ezik gibiyim , ne yapsam boyumdan büyük işler gibi geliyor.. hiç bir uğraşım hedefim yok bilgisyar başında oturup yemek yemekden başka. bunları yaşaması kolay mı tabi senin böyle bir derdin olmadı bahane geliyor.. kendime yaptığım ilk iş kilo vermek ama 3 gün diyet yürüyüş sonra yine evdesin ne mecburiyetin var yürüşe diyorum boyuna eve tıkılıyorsun nereye kadar çorbayla durabilirsin diyorum bu psikolojiyle sen hiç gezmeden 9 sene bir odada kalabilir misin kendini hapis edebilir misin edemezsin ama ben ettim.. hemen çözdün meseleyi bravo , Sana diyorum ki oldum olası kendimi dev aynasında görmedim kendimi yönlendirmesini bilemedim şunu şöyle yap şunu böyle yap sen de herkes gibi adam ol , birey ol , sorumluluk al demedim diyemedim kendimi bu alanla yürütemedim anladın mı... Onlar bir şekilde işte çıkacak yolu bulmuşlar ben buldum bu , dışarı adım atsam kaybolacakmışım gibi senden piskolojimi anlamanı beklemiyorum. gerçeklikden kaçmak ha , liseyi bitiremeyince herşey bitti mecbur eve döndüm ne yapayım kafam almadı geçemedi dersleri işlemleri ve benim için hayat orda bitti.. elimde miydi düzelmek , çalışmak , okumak , sevgili yapmak , gezmek , tozmak , aktive yapmak , kendini bir şey sanmak.

Ben böyle yaşarken amcamın oğlu kuzenim ise tam tersi bi hayat sürüyorum küçükken boyu benden kısaydı.. ama babası zengin aldı yürüdü parayla boy yaptı 2 metre boy , sevgilisi var arabası var kıbrısta üniversite okuyor , her boku biliyor her dilediğini yapıyor özgüven tavan , şiirle sanatla ilgileniyor şiir seslendiriyor sesi kalın , ağırlık vücut çalışıyor benim yapmak isteyip de yapamadıklarımı hepsini o dolu dolu bana nispet yapar gibi yaşıyor bana da instagramdan onu izlemek takip etmek kalıyor.. bu aslında beni hırslandırmalı ama yok olmuyor.. 9 yıldır konforun içindeyim bir bilgisayarım bir kendim tamam ama dış görünüşüm ve içim hiç de iyiye gitmiyor diyor bazı şeyler 9 yıldır şişmanım rahat edemiyorum.. bilgisayarı ve yeme içmeyi bağımlılıkları bırakıpda herşeye 0 dan başlayamıyorum.. Piskologa git diyor herkes ama nasıl devlet ilgilenmiyor , Ben özel tutsam ofisde parayı halletsek araya mesefa giriyor hepsi ilçe dışı aracım yok gidecek kaybolcam zaten dışarda ve yine akıl danışamıyorum kimseye..

diyetisyene gittim belediyenin geçen liste verdi ama 3 gün dayanabildim bu ortamda kendimi yediğime içtiğime dikkat etmem gerekmiyor kısıtlamak bu ortamda olmaz her şekilde bozarsın o diyeti canın bir şey çeker , Zaten evden başka gidecek yerin yok tek başıma sahile bile gidemiyorum sürekli evin içindeyim dışarı gezecek mekan bilmiyorum dış görünüşüm kötü böyle yaşayan ölüyüm ama bilgisayar var en azından vakit geçiriyor , Ama ben işi ilerlettim 9 senedir kendime bakmıyorum hastalık kapıcam zaten ya da kalbim teklicek biliyorum.. peki oturmasak bilgisayar başında ne yapabiliriz benim bir yaşam koçum yok ki beni yönlendirsin aklıma yapacak hiç bir şey gelmiyor çocuk gibiyim herşeyim her hareketim sesim yaptıklarım herşey çocuksa kendime güvenim yok param yok.. kendimi sanki bu hayata mahkum hissediyorum çıkmak için denesemde bir iki engelde pes ediyorum zaten sürekli evdesin diyorum ve öbür türlü düşününce de iş , okumak , sevgili , hobi , aktive bunları yapmak sorumluluk sahibi olmak birey olmak ne bileyim daha önce hiç içine girmediğim bir durum başka biri olmakdan korkuyorum sırtıma yükler almaya değişmeye farklı biri olmaya , engelli kimliğinden damgasından nasıl kurtulacağım , boyum nasıl uzayacak , vücut çatlaklarım dövme gibi her yerimde bunlar nasıl gidecek , dişlerim nasıl dolduralacak kafamda deli sorular.

İlk kez 5 sene önce denedim 2016 yılında ilk iş kilolardan kurtulmakdı , o zaman bu kadar da bilgisayar bağımlısı değildim. 2 ay kadar spor salonuna gittim biraz zayıflar gibi oldum , kendime 0 dan başlıcam diye söz vermiştim ama yok olmadı kendimi güçsüz hissettim bundan sonrası için aklıma bir şey yapmak gelmedi döndüm evime o gün bugündür işte emek sarf edemiyorum.. Açılsam da eminim virüs kaparım.

Devlet anca ilaç verir ya da deli ayağına çeker , geçen sene gittim sadece ilaç verdiler deli ayağına düşürecektiler.. bu senede başka hastaneden randevu aldım ama gidemedim hep uyanamadım hemde otobüsle gidecektim zamanı yedim nerden incem bincem hiç bilmiyordum zaten otübüsü istesemde gidemiyorum anlayacağın.. Midem obezite gibi ameliyatla zor diyorlar.. çünkü feast food şeyler yemezse abur cubur , kola içmezse rahat edemiyor homurdanıyor kontrol altına almam çok zor kilo veremiyorum , spor salonuna gidemiyorum virüs var diye.. yürüyüş yapamıyorum ayaklarım su topluyor. Alış verişe ancak boğaz için çıkıyorum mecbur olunca. keşke sosyalleşmek için başka şey yapabilsem. İnan aklımda murat sen şunu yap bak işinde şuraya gel bak şöyle bir yol çiz kendine , özel kıl kendini işte gerçekden kuramıyorum kafamda bunları kuramadığım için de deneyemiyorum zaten çok yabancı ve geriyim hayata. benim destek yardım almadan bu ortamdan çıkmam düşünmem imkansız... kafam basmıyor başka şeye kendimi dev aynasında hissedemiyorum bir türlü sen güçlüsün sen yaparsın sen istediğini yaparsın ezik büzük durma diyemiyorum işte kendime yabancı hissediyorum.. bu fakirlikte bu gecekonduda nasıl büyük işler başarabilirim bilmiyorum imkansız gibi.. inanmak başarmanın yarası ama bir kez inandım çivi gibi geri çakıldım sonra aşamadım benim kapasitem alt yapım gerçekden bir birey gibi olmaya yeterli değil gibi geliyor , kuzen yapıyorsa ben daha iyisini yapmalıyım ama.. fakat o işte baba faktörü var baba parası güven getirdi aklı herşeye yetti benden küçük ama hayatı zengin cinconlar gibi yaşıyor.

Hayır 2012 yılında bundan 9 sene önce liseyi bıraktığım için okulu bıraktığım için böyleyim yola hedefsiz çıktığım için.. bir çizgi çizmediğim için.. okusaydım böyle mi olurdu okumak hayata bağlar , özel hissettirdi ama yok olmadı işte aklımız almadı tembeldik.. sonra iyice hayata yabancı kaldık işte , garip murat ne yapsın aklı sadece yemeğe bilgisiyara yetiyor , onun dışındakiler boyundan büyük işler para güç , özgüven gerektiriyor, ben kız arkadaşım olması , araba sahibi olmam , yurt dışını kendim gezmem pasaportum olması yani kısaca herşeyi istediğim gibi yönlendirmem ve olması bana şimdi bu piskolojiyle imkansız gibi geliyor öyle ki ölünün dünyaya tekrar gelmesi gibi imkansız şeyler. istikrar sağla sanaldan birileriyle konuş en kötü not vs tut kendi kendine vlog tarzi video çek gelişimlerini kaydet.. işte ne demek istediğini anlasam kiminle konuşacağım , vlog tarzı video ne demek nereye kaydediliyor nereye müracat ediliyor ne bileyim ben aklım ermeği için böyleyim antin kuntin işlere..

ilkokul arkadaşımda demişti bana telden konuştuk neden kendinde kusur buluyorsun senden daha kötü bir bacağı olmadan dünya şampiyonu olan sporcular var diyordu evet belki ne kadar kusurlu olursan ol bir yerde bir pencereden hayata bakabiliyorsun başka şekilde ama nasıl işte onlar nasıl sporcu olmuş nereye müracat etmişler... benim tek kusurlu olduğum yer beynim aklımın çoğu şeyin yerini bilmemesi algılamaması kendini garip ve yabancı hissetmek bu yani.. Amcamın oğlu bana işaret gibi bak ben bunları başardım bir yere geldim.. dibimde başarılı bir insan korkusu , teredtürtü yok , yılması yok. ve nelere sahip elbette özeneceğim ah diyeceğim ve kendimi kıyaslayacağım ama hiç bir zaman onun gibi olmayacağım biliyorum başkasını hadi ordan et o zaten beni 10 yıldır görmüyor ben ne göreceğim.. Sanki herşey olacakta er ya da geç , birazcık uğraş emek olmaması kılımı kıpırdatmamam sana bahane geliyor her işe bir kulp takıyorsun diyorsun.. işte karakterim böyle anla herşeyden uzak , korku , endişe , geri adım , kendini mutlu kararlı hissedememe ne bekliyorsun neye elimi atsam kalacakmış gibi bilgisayarı rahatlığı bırakıpda başka şeyler denemeye bile korkuyorum ki hiç içine girmediğim bir durum.

Peki olacaksa nasıl olacak hep mi yavaş yavaş korkarak endişe duyarak bu maddiyatta bu işsiz güçsüzlükde NASIL , NASIL , NASIL , Nasıl rahatlığı konforu bilgisayarı yemek içmeye bakacağım , nasıl kuaföre gideceğim saçıma tarz vereceğim nasıl dişlerimi tek başıma yaptırabileceğim korkmiyim ne yapayım , bilgisayarımı çalsalar şu an ölecekmişim gibi hissederim. Bana ne kimseden ben kendime bakıyorum ama özel diye tabir edeceğim bir hayatım kişiliğim yok ,

İşte ben okumadığım hayata tutunmadığım için bu korkuları yaşıyorum hayatla bir bağım yok bilgisayarda zaman geçirmek

, yemek yemenin dışında , bilgisayarı ve rahat yaşamayı kilo aldıran ve aynı odayı gösteren ve alışan bünyem ve karakterim kendini buna mahkum ve ait hissediyorum , Ama işte içimin bir yerinde yapamadıklarım var diğer insanlar gibi olamamak , sosyalleşememek , hep kendini ezik güçsüz sanmak , ye iç sıç böyle geçer mi hayat , benim gibi ahmak , korkak , neye adım atacağından korkan birisi olursa geçiyor işte... ben en başından bu duruma düşmeseydim eminim korku nedir bilmezdim endişe duymazdım hiç bir şeyden ama böyle işte panik atak hastası oldum çıktım her işim tehlikeli gibi hissediyorum , Akıcılığım yazışmalarım konuşmalarım iyidir

ama gel gör ki böyle biri lise mezunu bile değil , Üniversite kapısının 1 kez olsun önünden geçmedim.. ve kendime göre bir aktivitem yok bilgisayar oynamak dışında.. dış görünüşüm kötü , onu halletsek , eğitimim yok , onu da halletsek içimde ki beni nasıl yeneceğim herşeyden korkuyor karakter normal biri gibi değil hep bir korku endişe , karakterini yansıtma korkusu belki 9 yıldır şişmanım aldığım kilolardan yüklerden böyle sıkıntılı konuşuyorum bilmiyorum ama.. herşey düzelse de ben içimi kendimi yine yenebilir miyim bilmiyorum.. Kafamda yapmak istediklerim bir şey yok gerçekden işinde büyü , evlen , araba kullan , tatil yap , hobi edin , yüzmeye yazıl , sergi aç , tiyatro yap , resim çiz bir şeyle ilgilen ne bileyim oldum olası bu durumlara girmedim sence korkmak da haksız mıyım.. ben galiba içimi bilerek bunlardan korkarak bu hale getirmişim şimdi sıkkınlık tutsa da yine bir yerden başlamaya hayata karışmaya , sosyalleşemeye korkuyorum nasıl korkmiyim.. kendine bir düzen kurmuşsun 9 yıldır böylesin tek eksikliğin diğer insanlar gibi olamamak , İnsanlardan kaçmak kimsenin yüzüne bakamamak , kendine ve hayata küsmek , hayatın gerekliliklerinden kaçmak.. okumadığın gün bitti herşey.. herşeyin dibine bat müstahak , yan gel yat tembelliğe rahatlığa alış herşeyi sal , dibe bat. ve kendinle bir odada bilgisayarın bağımlısı ol , hiç yapmak istediklerin hedeflerin olmasın diğer insanlar gibi.

3 gündür diyetteydim ama bozdum yine başa döndüm.. yürüyüşe çıktım 1 saat ama ayak parmaklarım su topladı yürüyemedim sonra acıyordu bende bıraktığım diyeti şimdilik ayağım geçene kadar , yaram kurudu geçti iyi bir terlik aldırdım eğer güzel yiyecekler yemeden ve midemi homursuz etsem bile ben diyete girerim ama bir sürekliliği yok 9 yıldır şişman olmak nedir bilir misin sabah kabuslar görüyorum ve kilo yüzünden yine başım dönüyor yer sarstıntıları geçiriyorum kilo yüzünden beyin kanaması geçircem nerdeyse , kalp krizi geçircem kalbim sızlar arada.. aşırı kiloluyum 9 senedir veremedim çünkü midem genişledi diyetteki yemekleri yerse homurdanıyor alışık değil , ama bir şekilde zorladım işte 3 gün boyunca belki ben 9 yıldır şişman olmanın ve 9 yıldır eve hapsolmanın verdiğim şeylerle sıkıntılı konuşuyorum bilmiyorum hiç zayıf ve özgür olmadım.. zayıflamak istiyorum çünkü böyle yaşamıyor gibiyim elimi kolumu hissetmiyorum sanki ölmüşümde farklı bir boyuta girmişim gibi hissetmiyorum yaptıklarımı bu noktadayım o yüzden rahat hareket etmek ve uyumak için zayıf olmak istiyorum ama bir sürekliliği yok işte sürekli evdesin , mecbur evdesin sürekli 4 duvar arasında gidecek yerin yok ve yemekler elinin altında hiç dikkat etmeden sayısız istediğini yersin bu şekilde çünkü uğraşın , çalışman yok bir şeye.. bilgisayar başında 9 sene her gün olmak bunu gerektirir çünkü..

İŞTE DEĞİŞİM İstiyorum ama nasıl kilo vericem midemi dudurucam nasıl dış görünüşümü bu imkansızlar engelli aylığı içinde yenileceğim nasıl dışarı çıkacağım sosyalleşeceğim nasıl lise mezunu olacağım şu engelli kimliğinden kurtulacağım.. Bilgisayarda öyle bir şey ki herkes ne yapmış izle gör eğlen tamam başka bir şey yapma kendin için diyor bilgisayar ve çok tatlı elimi kolumu bağlıyor kendim için bir şey yapmaya eğer 0 dan bir hayat istiyorsam korkmadan yılmadan bilgisayarı bile çıkararak değişmem lazım ama bu çok zor 9 sene içinde yapardım yapacak olsam bilgisayar bozulunca bile kafayı yedim... neden bütün bu durumlara düştüm biliyor musun okula derslere asılmadan herşeye üşenerek ve derslerin işlemlerini tek başına beyninin yapamaması dersler kötü diye bir gün işte okula gitmek giyinmek istemiyorsun bilgisayarın var biraz takıl derken alışıyorsun kendini görmüyorsun hayatta herşeye boşveriyorsun ve şimdi gerçekden kendini bunu ait hissediyorsun istesende çıkamıyorsun ya.. bir gün sandalye de öleceğimi , ve ya bir kanser olacağımı biliyorum böyle giderse ama işte bilgisayarı sonsuza kadar bırakmakdansa bilgisayar beni hayattan etsin istiyorum bu kafayla.. ama bir yanda da işte yapamadıklarımın kırıkları var ya hiç mi kendime ait mutlu hissedeceğim başarabilceğim bir durum olmayacak. hiç mi aktivite yapıp mutlu olamayacağım kafamda yapmak istediklerim mutlu olacağımı düşündüklerim olmayacak hiç mi bir kız girmicek hayatıma hiç mi gezmicem , tozmucam , hep mi anca cesedim mi çıkacak bu evden onun şeyleri var.. ama işte bilgisayarı bırakamıyorum bu rahatlığı çünkü 9 sene böyle yaşadım ,

Başka bir hastaneye gittim devlete geçen sene ama işte 566 adet soru kağıdı verdiler ilaç yazdılar resmen bana piskolojisi bozuk deli şizofren ayağı yapıyorlar kabul etmedim ilacı benim istediğim sadece psikologdan piskoterapi almaktı ama yok işte vermediler doktor yok dediler pandemi var dediler başka devlet hastanesi denedim bende ama randevu saatini kaçırdım otobüs bulamadım nerde ineceğim nerde bineceğim o yüzden ona da gidemiyorum ben özel piskolog tutamıyorum parayı halletsek mesafe giriyor araya nasıl gidecem yol iz bilmiyorum aracım yok , sence ben nasıl doktordan yardım alabilirim nasıl anlatabilirim bunları nasıl görüşebilirim.. 20 kedimiz ve 1 köpeğimiz var zaten ama onlarla alakası yok değişmiyor abim ilgileniyor daha çok. Abimde kısmen böyle yani 44 yaşında a-sosyal ama işi var balığa , ava gider aktive olsun diye ama ev çocuğu benim gibi kızlardan korkar evlenmez a-sosyal..

Kitap okumak bana göre değil çiçek beslemekde bir sürü çiceğimiz var ama annem ilgilenir ben değil kitap okumak da sıkılıyorum hiç sonuna kadar bitirdiğim bir kitap olmadı okusam da ne okuduğumu unuturum bir müddet sonra.. arkadaş bu sıkıntılarla düşünmüyorum dertlerimle de onları sıkmak , İlgilendiğim konular internette işte hep kilo almamı sağlayan şeyler benim bilgisayarda uzak durmam lazım ama yok olmuyor. egzersiz , spor hareketlerinden anlamam netten de baksam su koyveriyorum hemen.. Devlet hastanesi piskologları psikiyatri bakmaz dinlemez sonuna kadar çözüm bulmaz ya ilaç veriyorlar bana deli muamelesi yapıyorlar sadece 1 hastanede oldu bu 2. nciye gidemedim aracım yok yol iz bilmiyorum nerde... Hiç bir sorunum kolay değil doğuştan bir gözüm şaşı yüzde 20 görüyor 1 kulağımda işitme engelli sorun değil bunlar 1 rer tanesi yetiyor ama sorun işte kilolar midemi kontrol edemiyorum hiç zayıf olmadım 2012 den beri midem çok genişledi ille de internettekiler mide ameliyatı diyor ama ben olmam korkuyorum.. 9 sene sonra sağ olacağım bile belli değil kapden yağlanmadan gitmezsem.. durum daha da kötü gidecek böyle devam ederse bir kaç yıl daha. Ama sende sanki herşey benim elimdeymiş gibi konuşuyorsun ben istemez miydim herşeyi yoluna koymak ama aklım geri işte hayatın şartlarını gerekliliklerini anlamada güçlük çekiyor.. elimde değil rahatlığa alışmak başka kurtuluşum yokmuş gibi hissediyorum , herşeyi tek başıma tırnaklarımla kazıya kazıya ilgilenmek yorar insanı aklımda almıyor zaten bu savaşda bu uğraşmalar sırasından ölürüm kesin.

İşte geçen ay , başka devlet hastanesinden randevu aldım , saati geldi 1 saat kalmıştı fazla oyalandım durağa gelinceye dek yarım saat kaldı geç kalırım diye gitmedim zaten nerde inicem binicem tek başıma bilmiyordum... Yine belki randevu alırım.. Babam öldü , abim işde olur , Annemle gideriz ama ev boş kalıcak.. Ama konuştuğum doktorlar öyle olmuyor ki ya , Atatürk devlete gittim geçen yaz diyorum doktorlara piskoterapi almak istiyorum ama yok bana deli muamelesi şizofren ruh hastası muamelesi yaptılar.. 566 adet deli gibi soru kağıdı koydular önüme , ben yine dedim Psikoterapi almak istiyorum ama yok doktor yok pandemi yüzünden dediler bende mecbur doldurdum kağıdı sorulara bak , Anneni seviyor musun , hiç hayvan öldürdün mü , birine kötülük yapmakdan hoşlanırım evet hayır bunun gibi saçma sapan deli aklını ölçen şeyler mecbur doldurdum ben bunu istemiyordum ki çoğunu bir de yanlış yapmışız ilaç verecekmiş derdim bütün istediğim bu muydu İlaç bir bokuma yaramayacak ANLA.. Derdim psikoterapi almak uzun uzun açılmak anlatmak durumu bu iyi gelecek işte ama anlamıyor bu doktor kılıklılar..

Sende anla ben bir yardım almadan destek almadan içimdeki Engelsiz engelliyi yenemeyeceğim.. evet bir şeyler yapmak benim elimde ama bunu kullanabilecek akıl , zeka , güç , maddiyat , ortam var mı sorsana bana bi tek bildiğin şey bahane , Ne çektiklerimi ben biliyorum sen hiç yaşamadın tabi. 9 sene sen bilgisiyar başı yap gezmeden ve yemek yiyerek o zaman sen bağımlı olma rahatlığa bilgisayara sen gerçekden bana yardım etmek istiyorsun fakat uzmanlık alanın olmadığı için piskolojimi anlamıyorsun.. herşeyi düzelsem yine bu evdeyim odadayım ya yok mu bunun bir çaresi.. ne yapayım başka ev mi tutayım... Abim annem de düzelmem için yalvarıyorlardı sanki umrundalar mı kilo almam için eve hep siparişlerimi getirirler gördün mü aileyi destek olacağına köstek... Bir şey yaşadım ki hayata herşeye yabancı kaldım değil mi , Ama sende haklısın böyle hep kendimden şikayet edip hiç bir şey yapmasam olacağı olsa da olmaz. zihinsel , fiziksel engellilerin bir geçim durumu var çünkü benim yok aileye yaslan tamam. benim yediğim yemek sıçtığım bok nasıl küçümsemiyim ha öldüm ha ölücem diye yaşıyorum..

...