Hedefsiz , Amaçsız , Gayesiz İnsan Yaşar mı?

Biraz öyleyim işte

Benim 9 yıl ve ben hayata hiç bir şekilde başlamadım yani sosyalleşmeye

Sorunum Özgüven eksiliği , Güvensizlik , Karakter - hayat uyuşmazlığı gibi şeyler..

bir kaç fiziksel kusurumda var , bunlar üstüne bir de beynini kullanamayınca 9 yıldır aşılmıyor neye elini atsan kalıyor..

İşin kötüsü bunun böyle olmasından da zevk almaya başladım en son 5 sene önce attım o adımı ama 2 ay kadar sürdü ve sonra yine burdayım en az 9 yıldır bu yanlış hayatı yaşadığım için de çok alıştım , Her ne kadar yanlış olsa da her insan gibi belki de herşeyden faydalanmak varken ben kendi evimde kendimin esiri oldum şimdi düzelse bile herşey en iyisine varsa bile mutsuz olucam anlatabildim mi

Ne yapacağımı ne edeceğimi bilmiyorum uçsuz bucaksız yaşıyorum yarın yokmuş gibi , iyi yönleride var kötü yanlarıda... hiç iş güç ve evlenemeyecek biri olarak söylüyorum bu hayata hiç düşmeseydim ve aklımı kullanabilseydim çok rahat hissederdim ama bir şekilde geriye gittik ve bunu böyle kabul ettik ve zevk alıyorum resmen dibe dibe batmakdan doğru değil biliyorum ama çok tatlı öbür türlüsünü de kaldıramadım en iyisi o hayat her halukularda , Ama ben onu hiç bir zaman gerçekleştiremedim şimdiye kadar istesem de istemesem de sonunda gerçeği kabul ettim ve şimdi çıkmakla çıkmamak arasındaki çizgide çırpınıyorum...

Ben böyleyken kuzenim resmen beni kıskandıracak bir şekilde bir yaşam sürdürüyor tek eksiği gelip bana hava atması eksik..

İşte ben Kendimi sevmiyorum 9 sene önce hayatla bir işim olduğu zaman seviyordum , her kötülük bana zevk gibi geliyor Artık , Şöyle ki gerçekden hak ettiğim hayat bu gibi Hissediyorum şimdi , tembellik yan gelip yatmaklık 9 senedir yaptığım için bir gün bunları yapmasam yine huzursuzum... dış görünüşüm bu hayatın yanlış olduğunu gösteriyor ama ben içimi rahatlığı seçiyorum yeri geliyor sıkıntıya düşüyorum ama bazen yeri geliyor a-sosyalliğinin dibine vurmakdan zevk alıyorum sonu yok ama..

Ya hiç bir şeye yeteneğim olmadığını düşünüyor ve sonuçu da öyle alıyorsam , Galiba ben içine düştüğüm bu hayatı o hayattan daha çok seviyorum yanlış ve kötü.. 9 Yıl alıştım böyle böyle sonunda huzursuz ölüme ama napim benden bi halt olmaz

Kendimi bir dev aynasında görsem..

Her bakımdan , Kendimi bir şey sanmıyorum... Karakterimi koyamıyorum herkese gösteremiyorum , kendi başıma bir iş yapamıyorum , yabancı gibiyim hayata , okumadım çalışmıyorum yıllardır evimde odamdayım bir gün olup da kendimi dışarı çıkıp , cafe , bar hiç gitmedim hiç bir arkadaşım yok , hiç bir arkadaş grubuna katılmadım sosyalleşmedim , kendime bir şey sanamıyorum olmuyor , kendimi büyük bir adam olarak görmüyorum.. kısaca benliğimi yitirdim 9 yıl kadar oldu..

Durumum böyle

Sen yine okuyorsundur benim okulda yok iş de yan gelip yatıyorum

yine okuyacaksınız işinizin başında olacaksınız evleneceksiniz benim kafam bomboş hiç bir zaman adım atamadım

ben daha hiç tatmadığım için bilemem neyin doğru neyin yanlış olduğunu

9 sene önce hayatla işi olan biriyle konuşuyorsunuz

bende üzüldüm yeri geliyor sorguluyorum ama boş binbir zorluk bi de adım atmaya korkan ben

yarı huzurlu yarı huzursuzsa

zamanla geçer dediğin 9 yıl oldu geçmedi