Bir eşyaya aşık olmak?

Çıkışı bilinse de detayların anlamları tartışmalı. Örneğin tepedeki ışık; kimine göre umut, kimine göre bombardımanın aydınlığı, kimine göre de sorgu ışığı. Zıt olsalar da ilk içi seçenek cazip geliyor.

Beni hem hüzünlendirir hem de sinirlendirir; sonuçta savaşı anlatıyor, masumların acısını anlatıyor. Aynı zamanda bu mükemmel anlatımı da hayran bırakır. Tıpkı o ışığın zıtlığı gibi, hislerim de karşılıklı mücadele eder. Bu sebeple guernica, benim için sanat nedir sorusunun cevabı, referansı olmuştur. Eskiden reprodüksüyonu salonumda sılıydı. İlerleyen zamanda farkettim ki; anlatımı, tekniği, sanatı muhteşem olsa da, acıyı anımsatıyor. Duvardan indirmek dışında seçeneğim kalmadı.

Oysa resimdeki atın kübik çizimi; daha iyisi olamazdı... Boğanın çaresizliği, ışığın yetersizliği. Anlat anlat bitmez. Guernicadaki tüm figür ve objeleri binlerce defa cizmiş pikasso; gece gündüz, durmaksızın. Hepsi istediği seviyeye geldiğinde oluşmuş bu eser. Yılların birikimi, gecesini gündüzüne katarak çalışmanın sonucu guernica. Her türlü coşturuyor insanı.

Picasso ve diğerleri de öyle doğmamışlar. Malesef sanat sadece yetenek sonucu ortaya çıkıyor zannediliyor. Önce kalp lazım, yoğun duygular lazım. Eşsiz bir yetenek çalışmazsa sıradanlaşır. Yani yetenek varsa çalışmaya devam:)

Zaman değişti. Günümüz şartları kişiye hobilere ayıracak zaman bırakmıyor. Maddi gelir elde edemeyeceğini düşündüğü meraklarına yoğunlaşma şansı vermiyor. O şansı kişinin kendisinin yaratıp, gerekirse bedel ödemeyi göze alarak, yetenek ve merak alanlarına da zaman ayırması gerekiyor. İşte bu bedeli göze alan insanlar güzel insanlar, özel insanlar.

Herkesin en az bir rahatlatıcı, geliştirilebilir hobisi olsa ülke değişir. Malesef hobilerin bazıları ciddi masraf istiyor. İnsanların kazandıkları temel masraflarına zor yetiyor. Genç nesil işsiz. Yani bahane çok:)