Yalnız başına kendimi nasıl oyalarım?

Arkadaşlar merhaba. Ben işim için doğup büyüdüğüm alıştığım şehirden ayrılıp başka bir şehre yerleştim. Pek sevmiyordum zaten aslında İstanbulu. Çünkü kalabalığıyla beni boğuyordu. Ben de işimi fırsat bildim ve bir cesaret ailemden ilk kez ayrılıp tek başıma yaşamaya başladım. 5 ay oldu. Ama artık bu yalnızlık, sessizlik beni boğuyor. Bir sevgilim var. O da çok uzakta görev yapıyor. Bu arada sağlıkçıyız biz. Insallah birkaç ay sonra nişan sonra düğün yapıp bu hasretliği bitirmek istiyoruz. Ama ben şu an boğuluyorum. Alışırım kafamı dinlerim sandım. Ama büyük şehirden küçük bir ilçeye gelip buraya alışmaya çalışmak öyle zormuşki. Şehir merkezi 1.5 saat uzakta. Ulaşım pek gelişmemiş burada. İş çıkış saatimde hayat duruyor. Saat 8de her yer kapanıyo. Herkes evlerine çekiliyor. Isyerinde tek başıma çalışıyorum. Esnaf komsular var 3 4 tane. Onlarla, komşular kadinlarla sohbet ediyorum. Evimi çok seviyorum ama bu eve girince yalnızlık beni boğuyor. Ailemle aşırı samimi bir ilişkimiz yoktur. Klasik bir aile ilişkisi ama yaşanılan çok şey var işte. Neyse. Yani onları özlemek değil benim problemim. Sadece birilerine sarılmaya çok ihtiyacım var. Kitap okudum, şarkı dinledim, dans ettim, resim, seramik, meditasyon, spor yaptım, uğraştırıcı yemekler yaptım. Dizi, film izlemekten gına geldi. Fazla fazla çalıştım. İşyerini erken açtım, geç kapattım. Ağladım. Çok ağladım. Özlemekten, yalnızlıktan ağladım. Ailemle, sevgilimle, akrabalarımla görüntülü konuşuyoruz sürekli. Ama olmuyor, yetmiyor. Hep yalnız hissediyorum. Kız kıza dedikodu yapıp gülerken karşımdakinin koluna dokunabilmeyi özledim. Orada arkadaş edin, diyeceksiniz belki ama şu an yaşadığım ilçede gençler yok denecek kadar az. Yaşlı nüfus çoğunlukta. Ben ne yapmalıyım sizce? Kafayı yemek istemiyorum. Kendimi nasıl oyalayabilirim?