Herşey anlamsız olmasına rağmen insan nasıl hayattan tad alabiliyor?

Ne zor şeymiş büyümek... İnsan büyüyünce hayattan tad alamıyor sanki çocukluk bir rüya çocukken hayal aleminde yaşıyosun ama büyüyünce hayal aleminden çıkıyorsun ve gerçekler bir anda yüzüne çarpıyor. İnsanların sizden beklentileri oluşuyor, hayatta herşeyin çıkardan ibaret oldugunu anlıyorsun mesela anne baban seni doguruyor ama belli bir yaşa gelince senden bunun karşılıgını istiyor, insanlar hep senden beklenti içine giriyor, insanların ne kadar menfaatçi oldugunu ve hayatın menfatten ibaret oldugunu hissediyorsun.. Mesela ben çocukken takım tutardım futbolu çok severdim çocuksu bir hevesti bu bende ama şimdi görüyorum futbolcular milyarlar kazanıyor lüks arabalara biniyor bense belediye otobüsüne biniyorum, maç seyredebilmek için kahveye gidiyorum milletle kavga ediyorum e hal böyle olunca futboldan soguyorum. Lise yıllarında metal müzik dinlerdim bayılırdım onun için son ses açar herkese dinletirdim şimdi ise bana saçma hatta komik ötesi geliyor. En önemlisi ise 'ölüm gerçeği' çocukken kendini, aileni herşeyi ölümsüz zannediyosun ama büyüdükçe ve özellikle çevrende birileri öldükçe ölümsüz olmadıgını anlayıp bunalıma giriyosun. Bu bunalım önceleri anneme-babama-kardeşime birşey olur korkusu iken sonraları ya bana birşey olursa? korkusuna dönüşüyor. Büyüdükçe herşeyi sorguluyosun, hiçbirşeyden tam anlamıyla tatmin olamıyosun, hayatın saçma olduguna kanaat geitriyosun hele ki ölüm gerçeğini bile bile tad alamıyorsun hiçbirşeyden. Ya kendini kandıracaksın ölümsüzüm diye ama çocuk değilsin bunun böyle olmadığını biliyosun yada hayatın boş oldugunu anlayıp bunalıma gireceksin. başka seçenegin yok gibi. Ben anlamıyorum bu hayattan tad alan insanlar bunu nasıl başarıyorlar kendilerini kandırmayı? yoksa herşey normal de sorun bitek bende mi? ben mi bunalıma girdim? Sizlerde aynı şeyleri hissetmediniz mi? Sizede herşey saçma gelmiyor mu? bir insan eninde sonunda ölecegini bile bile neden para kazanır? neden eğlenir? neden gezer? neden sever? neden yer neden içer? neden ders çalışır? neden i,şe gider? bence bütün insanların yas tutup ağlaması gerekirken insanlar nasıl bu kadar vurdumduymaz olabiliyor? yahu düşünsene hayatta en sevdiklerin annen, baban en fazla en fazla 60-70 yaşına kadar yaşayacak yani en iyi ihtimalle son 20- 25 senelerini yaşıyorlar sizinle birlikte ve zamanın su gibi akıp gittiği gerçeği de var... Yani insanın illa hasta olmasıan gerek yok zaten normal şartlarda dahi insan belli süre zarfında (60-70 sene içerisinde ) deforme oluyor (yaşlanıyor) ve ömrünü tamamlıyor, üstelik buna bilimin yapabileceği birşey de yok çünkü bu bir hastalık değil ki çaresi olsun! işte hal böyleyken insan nasıl kendini kandırabilir? nasıl hiçbirşey yokmuş herşey sonsuza dek sürecekmiş gibi yaşabilir? sizler nasıl yapıyorsunuz? sorun bende midir? ben mi fazla kafaya takıyorum? bütün dünyanın yükünü kendime bindiriyorum dersiniz? insan kendinin ve sevdiklerinin ölecegini bile bile nasıl mutlu mesut yaşayabilir? nasıl başarıyorsunuz?