Hayat neden anlamsız gelir?

Son 1-2 haftadır hayatın aslında tamamen boş ve gereksiz olduğunu düşünüyordum. Hala fikrim değişmedi hayat tamamen boş ve gereksiz. Çalışıyorsun para kazanıyorsun yıllarını veriyorsun. Belki çok iyi derecede para kazanıp lüks bir hayat belki borçların içinde boğulup geçen bir hayat. İkisinin sonunda ölüm var. Bu dünyada ne yaparsanız yapın her şey boş.
İsterseniz milyarder olun isterseniz bir gram paranız olmasın...
Bu düşüncelerimden sonra kendi geleceğimi düşünmeye başladım.
Şu anda üniversite öğrencisiyim. Üniversitem bittikten sonra iş kaygısına gireceğim. İş kaygısı para kaygısı evlilik kaygısı gelecek kaygısı emeklilik kaygısı... Hayatım tamamen kaygılarla geçecek.
İş bulması dert, iş bulsam alacağım parayla geçinmek dert, alacağım parayla kendimi geçindiremezken başka bir insan hayatımda olmayacak. Parasız erkeği sadece annesi sever...
Hadi bir şekilde eşim oldu diyelim. Bunun ev alması var araba alması var çocuğu var bebesi var var var var...

Her şeyi düşünüyorum ve geleceğimin bok gibi geçeceğini daha doğrusu geleceğimin olmadığını her türlü fark edince hayatım boş geliyor.

Bir motor hayalim var ehliyet ekipmanlar motor falan filan her şeyi katarsak 30.000₺ parayla hayalimi gerçekleştireceğim. Bir bilgisayar istiyorum olmuş 15.000₺ hayallerimi gerçekleştirecek bir durumda bile değilim. Milletin milyonluk villaları altında bmwleri istediği zaman istediği yere para derdi olmadan gitmesi... Bu durumların bu şekilde devam etmesinden dolayı benim "ilahi adalete" karşı olan inancımı kaybetmeme sebebiyet veriyor. Yine neyse benim durumumdan daha kötü insanlar maalesef var ama dostlar kötüye bak şükret mantığıyla hiçbir şey olmuyor. Bu mantık zenginlerin fakirlere uyguladıkları bir perde sadece.

Kısacası geleceğimden bir umudum olmadığı için hayat bana anlamsız geliyor. İntihar edecek cesaretim olmadığı için ve aileme asla böyle bir şey yaşatmak istemediğim için hala yaşıyorum. Eğer böyle bir ailem olmasaydı ve cesaretim olsaydı şu anda bunu yazmıyor olurdum...