Uyanınca kim ilk camı-pencereyi açıyor? Ya da apar topar giyinip kim evden çıkıyor? Ömrümüz bitiyor, hep bir telaş, koşuşturmaca, acele... Fark etmeden! Veya ederek! Belirli günleri nefes almak için kendimize ayırabiliyoruz. (Kendi adıma konuşuyorum, zira geneli de kapsar gibime geliyor..)
Şimdi görseldeki manzaraya uyansam bir saat erken kalkar bunun tadını çıkarırım ama erkenden uyanıp hazırlanıp işe gitmek dışında hiçbirşeyin farkında olamıyoruz..
Bunca hengame ve koşuşturmacanın arasında birkaç küçük andan ibaret de olsa insan mutlu olabiliyor. Gözümü açtığımda alabildiğine mavi denize uyanmak isterdim.