Çok küçük yaşlara kadar birlikte büyüdük. Onda da birşeylere güldüğümüzü pek hatırlamıyorum. Sizler için değer arz ediyorlarsa kardeşlerinizin değerini bilin ve onlara şimdi kocaman sarılın. Kamu spotu :)))
Yok o anlamda değiller ama ben anne babamı dokuz yaşında kaybettim. Psikolim berbattı. Liseye başlayınca her şeyde daha da çok karışmaya başladılar , gerçi öncedende çok karışıyorlardı ama. Yok o okul eteği ne öyle , yok sen neden bu kadar sosyalsin , bir erkek ile konuşmam bile bana kızmalarına yetiyordu. Arkadaşımın doğum gününe gittiğimde , beni arabada kaç aaat beklediğini hatırlarım. Ben de uslu biri değildm. Bildiğimi okuyunca kavga olurdu hep. Ama araba kullanmayı 15 yaşında biliyordum onlar sayesinde. En küçük abim bana en yakını. Ben hazırlıkken o 12. Sınıftı. Sürekli disiplindeydim , abimlerden korurdu beni bu konu evde konuşulduğunda.
Allah rahmet eylesin cok uzuldum Allah aranizi hep iyi yapsin sen onlara emanetsin o yuzddn seni gozlerinden bile sakinmislar bnce seni kisitladiklarini dusunme aksine sana bir sey olmasin diye ellerinden geleni yapmaya calisiyolar ben oyle dusundum.
Evet ama ben de babam gibiyim , bir şey yapacaksam kimse engel olamaz. Ama onların verdiği güven hissini hiç bir şey veremez. Uyuyamazsın , saçını okşar uyutur. Düşersin , elinden tutup kaldırmaz seni kucağına alır götürür. Üzüldüğünü çok iyi saklarsın , bir saliselik hareketinden anlar sorun olduğunu.
Onların yerini kimse alamaz. Tek eksiklikleri kızsal konulardı sanırım ama önemli değil. Ben böyle isem onlar sayesinde. En büyük abim eşi ile ayrı. Çocuklarının annesi pek onlar ile ilgilenmiyor. Ben onların her şeyini yapmaya çalışıyorum. Biri 13 yaşında erkek , diğeri 9 yaşında kız. Abimlerin değerini daha iyi anlıyorum.
En İyi Cevaplar