Karşımda biri varmış gibi saatlerce konuşuyorum?

Çocukluğumdan bu yana kendi kendime konuşma alışkanlığım var. Karşımda ailemden biri, arkadaşım veya tanıdığım herhangi biri varmış gibi davranıyorum. Bazen bu kişi aslında hiç var olmayan, karakterini ve dış görünüşünü benim belirlediğim biri oluyor. Onlara yakın zamanda yaşadığım bir olayı, geçmişimi, dini ve siyasi görüşlerimi, veya başımdan geçmemiş bir olayı sanki yaşamışım gibi anlatıyorum. Aklımdakileri daha iyi anlatabilmek için de sanki onlar soruyormuş gibi kendime sorular sorup cevap veriyorum. Bazı zamanlarda da herkesi boş veriyorum, karşıma kimseyi almadan kendi kendime konuşuyorum. Kendime sorular sorup cevap veriyorum. Espiri yapıp kendim gülüyorum. Bazen laf sokup, kendimle tartışıyorum. Ve hayal kuruyorum. Bir odada tek başıma, sadece hayal kurarak saatlerce kalabilirim. Bu hayaller bazen kendimle ilgili oluyor. Gelecek planlarım veya gerçekleşmesi imkansız şeylerle ilgili hayeller. Çoğu zamanda kafamdan hayali karakterler üretip onlar için olaylar kurguluyorum. Onlar için kafamda hikayeler yazıp günlerce planlamalar yapıyorum. Son zamanlarda bu kurgularımı yazmaya başladım. Kafamda dönüp durmasındansa kitap yazıyormuş gibi kağıda dökmek daha normalmiş gibi hissettiriyor. Son olarakta bende büyük bir dikkat bozukluğu var. Gerçek bir insanla konuşurken, veya kendi kendime konuşurken ve hatta hayal bile kurarken konudan konuya atlıyor tek bir şeye odaklanamıyorum. Böyle hayali kişiler, hayali olaylar diye yazınca tuhaf durduğunun farkındayım ama tüm bunların gerçek olmadığını biliyorum. Sadece bazen kendimi fazla kaptırıyorum. Mesela kırıldığım bir olay karşısında durumu kendi içimde fazla abartabiliyorum. Aslında yaşanmayan şeyleri bile yaşanmış gibi düşünüp olayı iyice dramatize ediyorum. Kafamda kuruyor kuruyor sonra oturup hıçkırarak ağlıyorum. Bazılarınıza saçma geleceğini biliyorum ama bu durum beni rahatlatıyor. Kırıldığım bir durumda ani tepkiler verip işi daha çıkmaza sürüklemiyor, sorunları halının altına süpürmüyor veya içime atıp daha sonra patlak vermesi için biriktirmiyorum. Ani ve yoğun bir duygu boşalması yaşıyor ve konuyu orada kapatıyorum. Karşımda biri varmış gibi herhangi bir konuda bir şeyler anlatıp, dertleşmek beni rahatlatıyor. Kendi kendime konuşmak ve tartışmak ise bence daha mantıklı seçimler yapmamı ve olayları daha iyi incelememi sağlıyor.

Bir ailem var. İyi bir anne, baba ve harika kardeşler. Beni seven ve hep yanımda olan gerçek dostlarım var. Yalnız değilim. Kötü bir hayatım ya da herhangi bir psikolojik sorunum yok. Normal bir insanın sıradan sorunlarına sahibim. Ama kendi kendime saatlerce konuşuyor, hiç var olmamış insanlarla sohbet ediyor, onlar için hayeller kuruyorum. Ortada hiç bir sebep yokken kendimi yerde kıvrılıp hıçkırarak ağlarken buluyor ardından kahkahalarla gülebiliyorum. Sağlıklı olduğumu biliyor ve buna inanıyorum ama yaptıklarımı böyle söyleyince mantığıma oturtamıyorum. Bazen acaba mı diye soruyorum. Acaba bende bir sorun mu var? Sizce bunlar normal mi?