İnsanlara fazla anlam?

Bu dediğin ancak belli bir süre yandıktan sonra oluyor maalesef. Tıpkı Mevlâna'mızın ''Hamdım, piştim, yandım.'' kelamındaki gibi... İnsanları tanıyorsun, daha doğrusu tanıdığını sanıyorsun ama bir de bakıyorsun ki sen sadece tanıdığını sanmışsın. İlk başlarda aklı başına gelmiyor insanın. Güvenip de güvenini boşa çıkartanlara defalarca şans verdiği bile oluyor; ya da güvenini yakan birkaç durum olduktan sonra bütün insanlara kapısını kapatıyor insan. Kimi zaman böyle uzayıp gidiyor düşünceli haller... Ama Allah'ın izniyle yürek belli bir kıvama geldiği zaman kime değer verip vermeyeceğini de insanları ve hayatı kafaya takmamayı da öğreniyor...

Tam da bu konuya yönelik bir manzume var elimde. Müsaadenle sana onu armağan ediyorum:

NE İNSANLAR TANIDIM

Ne insanlar tanıdım hey
Hep hikaye, dram çıktı!
Kimi dedim ağır bir şey
Tarttım, baktım; gram çıktı!

Kimi beni veli yaptı
Kimi beni deli yaptı
Kimi yiğit rolü yaptı
Emdiği süt haram çıktı!

Kimi ateş, duman tütmez
Gövde sağlam, güç müç yetmez
Gel gelelim iflah etmez
Mayasında verem çıktı!

Kimi kirli paslı idi
Kimi süslü püslü idi
Kimi sahte Aslı idi
Kimi sahte Kerem çıktı!

Hele en çok yandıklarım
Kabuğuna kandıklarım
Ak alınlı sandıklarım
Yüzü gözü krem çıktı!

Eksik oldu biraz tarif
Kimi kaba, kimi zarif
Hepsi böyle değil Arif
Kimi çok muhterem çıktı!

Ozan Arif

Ne diyelim arkadaşım...
Allah cümlemizi kötülerin şerrinden korusun. İyilere kavuştursun inşallah. (Âmin)

Selam ve dua ile

kötü taraflarını görmeye çalış. bu belki biraz değer vermeni azaltır. ayrıca insan bu. hiçbirşeye şaşırmamalısın. beşer şaşar derler. hazırlıklı olmalısın.. ozaman yıkılmazsın. hayal kırıklığıda olmaz. çünkü bilirsin.