Annem ablamı hep üstün tutuyor bıktım?

Her kavgamızda ablam böyle bilerek annem duysun diye sesini yükseltiyor mağduru oynuyor ve annem de haklı olsam da sürekli bana kızıyor. Annemin paraya düşkündür ablam calışıyor ve çalışmaya başladığından beri (1-2 yıl) iyi davranıyor. Her tartısma sonrası sanki ben haksızmışım gibi bana kötü kötü bakmalar iğneleyici sözler filan ama ablama hiçbir şey yok o her zaman haklı. mesela ben üst giyiyorum açık diyor ama aynısını o giyse sorun olmuyor. Soruyorum cevap veremiyor üstüne gidince o büyük diyor ne alakası var cidden. Hayır yani kaçamıyorum da göndermem seni dedi üniversiteyi başka şehirde okumayı isteyince. Dışarı fazla çıkamıyorum kızıyor çıkınca da yarım saatte bir bezdirici bir şekilde sorgu sual bir de çıkmadan önce nereye gitceksin kim olcak 5 de evde ol. Ama ablam isteyince çıkmak bir şey sormadan tamam diyor. Bu nasıl bir annelik ya ikimizede aynıdavranmayacaksan ne diye adın anne. Bıktım çok kısıtlayıcı birisi ayrıca dünyaya at gözlüğüyle bakıyor. Ablam safı oynuyor ama annem yediği bokları bir görse anlar. Ona göre ben asiyim ama ben kendimi olduğum gibi gösteriyorum en azından. Ablam olmadığı bir kişiymiş gibi tanıtıyor kendini savunmadığı görüşleri annem savunuyor diye savunuyor. Kurtulamıyorum cidden ben gençliğimi yaşamak istiyorum ama bu halde anca kanser olurum evlatlık olduğumu bilsem sevinirim bu ailede kurtuldum diye. Babam desen evi otel niyetine kullanıyor. Seviyesiz konuşmalar. Neden benim ilk aşkım olacak düzgün bir babam yoktu ki ve açıkgörüşlü muhteşem bir anne. İçten okadar berbat bir ailem var ki ama dısarıdan birisi beni gorse normal bir ailesi var sanar kotu oldugunu kimseye gostermek istemiyorum. Annemin ablamda eskiden yakaladığı şeyleri bende yakalasaydı şu an en kötü evlat ben olurdum ki yapmadan da oluyorum. çok kötü durumdayım içimi açmak istedim. Elimden hiçbir şey gelmemesi okadar kötü ki tek temellim okulu bitirip çalışmak ve ayrı eve taşınmak ki bir kere konusunu açmıştım erkekler gelir diye çıkarttırmazmış.