Istanbula alışamadım normal miyim?

Bu benim için çok büyük bir kriz olmuştu. Ben de üniversite kazandığım ilk sene şehir değil, ülke hatta kıta değiştirmiştim. Çok büyük heveslerle gitmiştim Washington'a. Ama çok zorlanmıştım. İnsanı alışmış olduğum insan değil, sistemi alışmış olduğum sistem değil. Kocaman bir ülkede, tek başıma o kadar korkmuştum ve nefret etmiştim ki. Dördüncü gün ağlaya ağlaya annemi aramıştım "Anne ben dönmek istiyorum, burayı hiç sevmedim." diye. Bunları anlatarak annemi de üzmüştüm.

Sonra telefonu kapattıktan sonra oturup bir düşündüm. Oraya gelmek için ailem ve ben bir sürü emek harcamıştık. Bunun benim için zor olacağını biliyordum ve beni korkutan da buydu. Ama orada öğreneceğim tecrübeyi hiçbir yerde öğrenemeyeceğimi de biliyordum. Büyük fedakarlıklar büyük kazançlar getirirdi. Karar verdim, ağlamayacağım çünkü bunun bana bir faydası yok. Bunun yerine ne yapabilirim diye düşündüm. Orada yaşamayı kolaylaştırmam gerekiyordu. Bunun için sana tavsiyelerim şu:

Yaşadığın yerin güzel taraflarını görmeye çalış.

Favori mekanlarını edin. İstanbul'da çeşit çeşit kafe, restorant, kütüphane, müze tarzı yerler var. Çok zengin kültürün göbeğine geldin. Buraları keşfet, bir sürü liste bulabilirsin "İstanbul'da yapılacak x tane şey" şeklinde. Onları yapmaya çalış. Kaldığın ortamın iyi yanlarına odaklan, kötü taraflarını senin için önemsiz hale getir.

Benim favori bir mekanım vardı mesela, çok hoş bir kafe vardı. "Benim kahvem" diyordum mesela.

Bir hobi edin, yeni insanlarla tanış. Seni buraya bağlayacak kişiler bul. Gerçekten sevmeye başlayacaksın.

Ve ben şimdi geçmişe baktığımda, o ilk haftalarda deli gibi dönmek için ağlıyordum şimdi ise özlüyorum. Gerçekten, sen de özleyecek duruma geleceksin. Tabii burasının iyi yönlerini görebilirsen.

Ben İstanbul'dayım. Buluşmak istersen, soru sormak istersen mesaj atabilirsin. Her zaman açığım destek ve tavsiye için 😁😁😀🖐🖐🖐