Çok duygusuzlaştım ve nasıl eskisi gibi olurum bilmiyorum?

Bir yandan hayatı kavradığımı düşünüyorum. Her şey geçici, her duygu yokolmaya yüz tutmuştur ve sayacın durmasını bekler bitişi. Aynen böyle hissediyorum uzun zamandır. Sadece masumlara karşı vicdanım ve içsel bir üzüntüm var. Kimseye birşey hissedemiyorum tamamen boş. Birine hissettim gibi oldu ama bir türlü kabullenemedim onu. Hem onu da kendimle yoketmekten korkuma hem de kendim için korktuğumdan kaçtım.
Hepsi tüm duygularımın yitmesine, gerçeği anlamamı sağlayan şahıs yüzünden.
Kendimi çok yalnız hissediyorum. Sevgili olmaması falan değil. Sevgili kolay iş. Hissizleşmem üzüyor beni. Nasıl severdim oysa ben insan sevmeyi. Nasıl güzel severdim. Kendimi boşluklarda hissediyorum.
Okuduğum bölüm mükemmel olmasına rağmen hırsımı ve azmimi kaybettiğim için bir gelecek göremiyorum kendimde. Ilerisinide göremiyorum. Önceden hayal eder ve hayallerim için çabalardım. Şimdi yarınım yokmuş gibi hissediyorum. Ölüm karşılasa beni şu an sonsuz huzuru bulmuş olurum gibi.
Duygularını kaybetmiş insanın ölüden farkı olmazki zaten gözümde. Ben zaten ölü gibi ve hayattan zevk alamazken, herşeyin geçici olduğu gerçeğini algılamışken ve sorumluluklarım bakmam gereken insanlar olmadığı için ölmem sanki huzur gibi. Bu leş dünyada yaşamak izdirap gibi. Bir de evlenip çocuk yapıp onu böyle bir dünyaya getirip bunları çekeceğini bile bile yaşamak nasıl izdirap olur düşünemiyorum bile. Dünya korkutucu ve ben artık istemiyorum burda durmayı.