Avrupa'nın Karanlık Tarihinden Kesitler

Cadı olduğu düşüncesiyle 50 bine yakın kadının işkence edilerek öldürülmesi

1480 ile 1750 yılları arasında cadı olduğu düşünülen insanlar yakalanıp çeşitli işkencelerle öldürülüyorlardı. Bu tarihler arasında tam 60.000 insanı cadı olduğu düşüncesiyle katletmişlerdir. Ölenlerin %80'i kadındı.

Avrupalılar, erkekleri her zaman daha üstün görmüştür. Havva'nın, yasak elmayı yiyerek cennetten kovulmaları nedeniyle kadınlar, erkeklerden daha güçsüz ve zayıf karakterli olarak kabul edilmiştir. Ayrıca kadınların şeytana daha çabuk kanmaları da bunda etkilidir. Erkekler sorunlarını kavga ederek çözer; kadınlar bela ve lanet okuyarak... Bu sebeple kadınların cadı oldukları her yerde yayılmış ve kadınlara savunma hakkı verilmeden 50 bin kadın işkencelere maruz bırakıp öldürülmüştür. Üstelik öldürülen kadınlar daha çok yaşlı ve kendini savunamayan kimselerdi. İncil'in, Mısır'dan Çıkış bölümünde yer alan ''Bir cadının yaşamasına müsamaha göstermeyeceksin !'' ayeti de bunda etkili olmuştur. Bunca insan, engizisyon mahkemeleri adı altında katledilmiştir.

İspanya'da Müslüman ve Yahudilerin zorla Hristiyanlaştırılması

Siyasi amaç gütmeyen Endülüs Emevi Devleti zamanında, 1232 yılında İber Yarımadası'nda kurulan en uzun ömürlü ve son bağımsız İslam devleti Ben-i Ahmer Devleti idi. Orta Doğu'nun birçok kitapları burada yer alıyordu. Zamanın en büyük kütüphanesini barındırdığından büyük bir okul haline gelmişti. Burada sadece Müslümanlar değil, Yahudiler ve Hristiyanlar da eğitim görüyordu. İspanyollar, askeri birlik kurarak bütün kitapları yakıp kütüphaneleri yağmaladılar. Engizisyon mahkemeleri adı altında Müslüman ve Yahudileri zorla Hristiyanlaştırdılar. Direnenler ise işkencelere maruz kalarak ölüme terk edildi ve Ben-i Ahmer Devleti 1492 yılında yıkıldı.

Orada kalan Müslüman ve Yahudiler işkence görmeye devam ediyorlardı. 8'inci Osmanlı padişahı 2. Bayezid zamanında, Kemal Reis önderliğinde bütün Müslüman ve Yahudiler oradan alındı. Müslümanları Kuzey Afrika'ya, Yahudileri ise Selanik ve Anadolu'ya bıraktılar.

On binlerce çocuğun ölümüne neden olan çocuk haçlı seferleri

1187 yılında Selahaddin Eyyubi komutasında Kudüs'ün Hristiyanlardan geri alınması Hristiyan dünyasında büyük yankılar uyandırdı. Hristiyanlar, Kudüs'ü geri alabilmek için dört haçlı seferi düzenleseler de hepsinde de başarısız oldular. Kudüs'ü geri alabilmenin tek umudunu, melekler kadar saf olan çocuklarda gördüler. İnanışa göre onların haçlı seferi kurmaları durumunda Tanrı bu isteklerini yerine getirecek ve Kudüs ebediyen Hristiyanların elinde olacaktı. Papa bu duruma onay vererek çocuk haçlı seferlerinin düzenlenmesini emretti.

Almanya ve Fransa olmak üzere iki yerde çocuk haçlı seferleri kuruldu. Bu haçlı seferleri tamamen çocuklardan oluşuyordu. Kimileri Kudüs'e ulaşmak için gemilere binip denizlerde kayboldu. Bazıları limanlarda korsanlara köle olarak satıldı. Birçoğu da fırtınaya yakalanarak suda boğularak öldü ve hiçbiri de Kudüs'e ulaşamadı. Atıldıkları bu zorlu ve baskıcı macerada toplam 50 bin çocuk hayatını kaybetti. Bundan sonra Avrupalılar, Kudüs üzerine beş haçlı seferi daha düzenlemiş; fakat başarısız olmuşlardır.

Kaderine terk edilmiş İrlanda halkı

19'uncu yüzyılda Amerika'dan gelen zehirli bir mikroskobik mantarın, geçimini patates ile sağlayan İrlanda halkının ekinlerine ciddi oranda zararlar vermişti. 1847 yılında İrlandalılar tarafından ''gorta mor'' yani kıtlık yılları olarak adlandırılan bu dönemde, 8 milyon İrlanda nüfusu 5 milyona kadar düşmüştü. 1 milyon insan hayatını kaybetmiş, geriye kalanların bir kısmı ise göç etmek zorunda kalmışlardı. İrlanda'nın bağlı olduğu İngiltere ise sömürgelerinden elde ettiği zenginlikler sayesinde parlak günler geçiriyordu.

İrlanda'nın bu haline diğer Avrupa devletleri kayıtsız kaldı. Özellikle İngiltere'nin himayesinde olan bu devlet, İngilizler tarafından fayda görmedi. O zamanlar da Osmanlı Devleti ekonomik olarak zor günler geçiriyordu. Haberi alan 31'inci Osmanlı padişahı Sultan Abdülmecid, İrlanda halkı için 10 bin Sterlin yardımda bulunmak istediğini İngiliz Kraliçesi Victoria'ya bildirir. Kraliçe Victoria'nın himayesi altında bulunan İrlanda halkına bu kadar yüklü miktarda para ödenmesi kraliçeyi rahatsız eder; çünkü Kraliçe Victoria'nın İrlanda halkı için gönlünden kopan 2 bin Sterlin olmuştu. Bu sebeple Osmanlıların daha çok yardım etmesini istemeyen Kraliçe Victoria, 10 bin Sterlini bin Sterline düşürmek ister. Türkler, 1000 Sterlin ödemeyi kabul eder ve ardından 4500 km uzağımızda duran İrlanda'ya gemilerle yüklü miktarda erzak gönderir. Fakat erzak gemileri İngiliz askerleri tarafından engellenir. Türkler ne yapar ne eder askerleri atlatır ve İrlanda'ya gereken yardımı ulaştırır.

İngilizlerin ve diğer Avrupa ülkelerinin sömürgeleriyle elde ettikleri gelirlerle bu kadar zengin olmalarına rağmen vurdumduymaz davranması İrlanda halkına büyük bir hayal kırıklığı yaşattı. Osmanlı'nın yaptığı bu yardımı unutamayan İrlandalılar, Lozan görüşmelerinde bütün ülkelere karşı Türkiye'yi desteklemiştir. Ayrıca bugün, Topkapı Sarayı'nda İrlandalıların teşekkür mektubu da yer almakta. İrlanda'nın Drogheda kentinin sembolü de ay yıldızdır.

Hayvanat bahçelerinde hayvanlar gibi sergilenen Afrikalı insanlar

19'uncu yüzyılda hayvanlardan ziyade insanlar da sergilenmeye başladı. Özellikle Afrikalı olanları tercih ettiler. Bu insanlar üstü çıplak bir biçimde hayvanat bahçelerinde sergilendi. Ayrıca ziyarete gelen insanlara girişte uyarıcı niteliğinde ''Yemek vermeyin, yeterince beslendiler.'' yazmakta idi. ''İnsana benziyorlar, insana en çok benzeyen yaratık'' gibi onur kırıcı cümleleri de söylemekten geri kalmıyorlardı. 1889 Paris Dünya Fuarı'nda tam 28 milyon insan, farklı ırklardaki 400 kişinin hayvan gibi gösterildiği sergiyi ziyaret etti. Burada sergilenen Afrikalı insanlar, yetersiz beslenme ile mikrop kaparak öldüler. Ölü bedenlerini hayvanlara yedirmekten de hiç utanmadılar.