Zamanın Bize En Büyük Kötülüğü

Bugün yine her zamanki gibi akşamüstü indim sahile. Güneş, kıçından su almış bir gemi gibi yavaş yavaş batarken göğü kızıla, maviye boyuyordu. Güneş çekilirken yalnızlık çöküyordu sahile. Gülben Ergenein " biraz kızıl biraz mavi, yalnızlığın asil rengi" dizeleri geldi aklıma. Bu kadar saçma bir şarkının böyle haklı çıkmasına şaşırıyordum. Güneşin batması gerçekten de yalnızlığı çağrıştırıyordu. Gece, karanlık, ay ve yıldızlar hepsi yalnızlığımızı hatırlatıyordu...

Güneş batmadan bir kaç poz yakalayıp eski bir balıkçı teknesinin üzerine oturdum

Göz alabildiğine boşluk içinde insan varlığına özgü hiçbir nesne yoktu. Geçen hayatımı, şimdi ki durumumu, yanlışlarımı, özlemlerimi, çocukluk günlerimi düşünmeye başladım. İhtiyacım olan ölüm yalnızlığına kavuşmuştum ve benliğime en zor soruları yöneltip kendimce cevaplar veriyordum...

Geçmişi düşünüyordum, zamanı ve onun götürdüklerini...

Zamanın götürdüğü sadece çocukluk günleri değildi şüphesiz. Yıllarımızı alıp giderken gülmelerimizi, sevmelerimizi de alıp götürüyordu. Bir gofrete, bir ciklete gözlerinden mutluluk fışkıran çocuklar büyüdüler. Artık gofretin eski tadı alamaz oldular . Babasının aldığı üç kuruşluk ayakkabıya sarılıp uyuyan o çocuklar büyüdüler markasız ayakkabıya burun kıvırır oldular. Çalıştılar para kazandılar eski tadı yakalamak için. Gofretin ayakkabının en iyisini aldılar ama o eski tadı hiç bir zaman bulamadılar..

Uykum geldiği için burada kesiyorum :) Değerli yorumlarınız için teşekkürler...