Hayat Mücadelem...

Merhaba sevgili dostlarım; Ben bu Bence de kendi başımdan geçen olayları kaleme almak istiyorum.

Bir göz odası olan bir evde dünyaya gözlerimi açtım

Evin tek çocuğu, anne ve babamın ilk göz ağrıydım. Ama yoksulluk içerisinde mücadele veriyor olsak da daima huzurluyduk. İlk okul ve lise dönemine kadar hem okuyup hem çalışmak zorunda kaldım.

Fakir filan değildim, cebimde para dedikleri o kâgit parçasından yoktu sadece

Çalışmak zorundaydım, çaresizdim

Lisede yarım gün inşaatta çalışıp, yarım gün ise okula giderdim. Ama ne bedenim, ne zihin olarak daha fazla dayanamadım. Ya eğitim hayatıma ağırlık vermem gerekiyordu, ya iş hayatıma. Maddi durumumuz kötü olduğu için eğitimimi yarıda bırakıp çalışmaya başladım.

Sağlık sorunlarım boy gösterdi ardından

Çalışmaya başladım derken, ayağımda bir süre sonra ağrı oluştu. Gittiğim her doktor ayağında nasır var dedi o ağrı yapıyor dedi. Günden güne çalışamaz hâle geldim. Ve inşaatta çalışırken azda olsa para biriktirmeye başlamıştım. Ve bu böyle yürümez deyip, iyi bir hastane bulmuştum başka bir şehirde.

Ameliyat oldum defalarca

Gittiğim hastanede yapılan muayene sonucunda ayak kemiklerimde problem olduğunu ve ameliyat olmam gerektiğini söylediler. Ameliyat oldum fakat düzelme olmadı. Daha sonra başka şehirler de en iyi ortopedi ve travmatoloji uzmanları tarafından ameliyat oldum. Ama nafile, sonuç alamadım. En son gittiğim bir profesör bana;

" Ayaklarında doğuştan gelen yapısal bir bozukluk var. Tek yapman gereken ağır, uzun süre ayakta olacağın işlerde çalışmamak dedi."

Ama ben geçmişte maddi durumumuz olmadığı için eğitim hayatımı lisede iken yarıda bırakmıştım. Bu durumda masa başı bir iş bulmam imkansız gibi bir şey. Ağustos da askere gideceğim çünkü askerlik yapmama engel değilmiş sağlık durumum.

Şöyle bir bakıyorum da herkes aşk acısı denilen şeyden bahsediyor, aşk için ağlıyor.

Ben ise her gece dua edip, ağlıyorum bana bir kapı açması için. Bir insan rüyasında bile ağlar mı? Ağlıyorum işte. Gece uyanıyorum ve yastığım, göz kapaklarımın ıslak olduğunu görüyorum. Hani bazen düşünüyorum kardeşlerim. Ben bu hayata nasıl yön vereceğim, ne zaman hayat ellerini çekecek yakamdan diye düşünüp duruyorum sabaha kadar. Hiç bir şey için üzülmeyin. En azından sağlığınız yerinde yetmez mi ? Bence yeterde artar.

Değerli dostlarım, kardeşlerim ben #tdenizt bu Bence de sizlere kendi hayatımı anlattım özetle. Başka bir bence'de görüşmek üzere.

Hoşçakalın...