Ve Annem Ellerimin Arasından Kayıp Gitti

Annem 5 sene boyunca kanser tedavisi gördü. Bana başta hiç bir şey söylemediler. Sonra ben yorgunluğundan, ellerinden, ayaklarından, kokusundan anladım bir şey olduğunu. Bir gün annem Ankara'dan gelmişti yine. (3 haftaya bir Ankara'ya gidiyordu, niye olduğunu anlamıyordum.) İçeriye girer girmez kendisini kanepenin üzerine attı. Uyumaya başladı. Ben de ondan gizli çantasına baktım, dosyaları gördüm. bana iş için Ankara'ya gittiğini söylüyorlardı. O dosyaları da işle alakalı zannettim. içini açıp okumaya başladım. Hiç anlamadığım şeyler yazıyordu içinde.

Sonra o kağıtların teker teker fotoğrafını çekip rehberlik öğretmenime götürdüm. Bana hiç bir şey söylemedi babamı aradı. Babam okula geldi beni aldı. Dışarıya çıktık. Beni en çok sevdiğim pizzacıya götürdü. Babamın ağzını bıçak açmıyordu. Sonra pizzamızı yedik. Dayanamayıp babama ne olduğunu sorunca yüzü düştü. Hadi kalk gidiyoruz dedi. Arabaya bindik. Biraz gittikten sonra tekel bayinin önünde durdu. Küçük bir rakı alıp geldi. Gölün kenarına gidip oturduk babam bana annemle nasıl tanıştıklarını, nasıl aşık olduklarını anlatıp durdu. Ve en sonunda da "Annen elimizin arasından kayıp gidiyor kızım. O çok hasta." diyip ağlamaya başladı. Meğerse annem ileri derecede göğüs kanseriymiş. Ne yaşayacağımı, ne hissedeceğimi, ne düşüneceğimi, ne konuşacağımı öylesine bilemez oldum ki... Alışmaya çalıştım. Annem kadar dik duran bir kadın daha görmedim ben.

Aradan 2 yıl geçti annem ameliyat oldu.

Sağ göğsü ve koltuk altı bezesi alındı. Sonra 8 kere daha kemoterapi aldı. Doktor artık tedavinin bittiğini söyledi. 6 ay sonra kontrole istedi annemi.

Aradan 2 ay geçti. Bu sefer babam ses kısıklığından doktora gitti. Çok sigara içiyordu. Maalesef onda da gırtlak kanseri çıktı. 38 gün boyunca ışın tedavisi gördü. Annem çok üzüldü,çok yıprandı bu süreçte. 38 gün sonunda babam yeniden yemek yemeye kilo almaya başladı. Zaten çok önemli bir şey değildi bana anlattıklarına göre.

Aradan 2 ay geçti. annemin dökülen saçları daha gür daha güzel çıkmaya başladı. çok güzelleşti. kokusu yine annem olmaya başladı.

Aradan 1 ay geçti... Annemin kontrol günü geldi.

İlaçlı 1,5 litre su içirdiler önce, sonra bir odaya soktular. Kemik taramasıymış. Sonucu çıktıktan sonra doktorun yanına gittik. Doktor, beyin emarı ve tomografisi falan istemişti. Ben de haliyle yine şüphelendim. Çünkü annemin arada bir baş ağrısı oluyordu. Neyse... Tahliller yapıldı, doktor sadece beni istedi yanına. Hepimiz şaşırdık. Boğazım kurudu. Yutkunamadım. Nefes alamadım.

-Merak etme bir şey yok.

-Nasıl, anlamadım?

-Sadece birkaç tümör var ama geçecek. Herkesten önce sen bil istedim. Anneni çağırabilirsin sen de çık dışarıya.

Sonra kapıya doğru yöneldim. Gerisi karanlık...

Gözlerimi açtım. Yanımda annem... Bende bir; onda 4 serum.

-Anne ölecek misin?

-Herkes ölmüyor mu kızım?

Sustum... 2 gün boyunca hastanede yattık. Annemle birlikte. Sadece sustum.

Sonra annemin kokusu yine kayboldu... Yine saçları döküldü. Kilo verdi...

Ben hep sustum... Gerekli olmadan konuşmadım. Ağlamadım da. Ağlayamadım...

Aradan 2 yıl geçti... Dersten eve geliyordum. Otobüsten indim. Camdan sadece koridorun ışığının yandığını gördüm koşa koşa eve gittim. Aklıma her şey geliyordu... Kapıyı çaldım, bir yandan da anahtar arıyordum. Kimse açmadı. Anahtarı buldum; kapıyı açtım.

İçeride kimse yoktu. Annemi aradım, babam açtı.

-Annenin ağrısı çok fazla. Biz Ankara'ya gidiyoruz. Kapıyı kilitle, kimseye açma.

-Tamam.

O gün ağladım. 2 seneden sonra ilk defa ağladım.

Aradan 1 hafta geçti... Annemin yanına Ankara'ya gittim. Hastaneye almışlardı, yatıyordu.

Sağ gözü iyice kapanmıştı. Başının ağrısından çığlıklar atıyordu. Zannedersiniz ki canlı canlı ciğerini parçalıyorlar...

Aradan 2 hafta geçti bir an bile ayrılmadım başından. 10 Mart gecesi abimgile gittim biraz dinlenmek için. Uyuyamadım haliyle.

İçimde çok kötü bir his vardı...

Aradan 8 saat geçti. Hastanenin önündeyiz. Babam telefonla konuşuyor. Annem susmuş. Hareket etmiyormuş. Ambulans ayarlamış. Eve götürecekmişiz. SON DEFA EVİNİ GÖRECEKMİŞ. Koşa koşa 7. kata çıktım. Sol tarafına geçtim. Sol elini tuttum. "Anne elimi sıkar mısın?" dedim. Sadece elini kımıldatabildi. Gözüme baktı. Sararmıştı gözünün akı. Derin bir nefes aldı. Bekledi. Sol gözünden bir damla yaş geldi. La İlahe İllallah dedi. Ve Gitti... Aradan 1,5 sene geçti. Bu benceyi yazdım...

Hepsini kendim yaşadım. Kendimi acındırmak için değil ANNE kıymeti bilmeyenler için yazdım...