Çokomel... Kaç Yapar ki Bu Araba?

4 yaşındayım..

Akşam vakti elimde çokomel bakkaldan dönüyorum. Beyaz son model bir araba geçiyor yanımdan, uhh diyorum kaç basar bu ? 250 yapar ki..

Geçiyor, soramıyorum. Ağaçların oradan ses geliyor korkuyorum, köpek mi var acaba?

Oo ne biçim ışık yapmışlar duvarlara. Çalışıyor adamlar, ellerinden geleni yapıyorlar geçmişe ait bir anım kalmasın diye. Çok fazla beton, çok fazla ışık..

Evdeyim otuzlu yaşlardayım, altına saklanabileceğim bir divan yok.

'Ben bunu evde yicem dedi, diğer çocuklar hemen yedi. Babası da böyleydi sinsiydi, herkesinki bitsin o sonra yicek... 5 yaşında çocuk için neler düşünüyorum ben. Babasına kızgınım heralde o büyüdü, ben büyümedim diye.. Halbuki ben de öyle yapardım, yavaş yavaş yerdim önce benimki bitmesin diye.

Konuşabileceklerim var, anlatabileceklerim.

Anlatacaklarım var, anlamayacağınız.

Anlayacaklarınız var, anlatamayacağım..

İçinden bal çıkan çiçeklerden var mı acaba hala? Gitsek toplasak, leğenlere doldursak, yetinmesek bir tanesiyle. Hepsinden olsun desek dondurmacıya..

Yaşamıyorum diye isyan etmekten, ölmedim diye şükretmek oldu hayat.

Ne büyük acılar varmış çocukken fark edemediğim. İyi ki fark etmediğim. Başka hiç bir şey önemli değildi o an, dört yaşındaydım, çokomel vardı, ben vardım, bir de o beyaz araba..

Tahta kılıçlar vardı, o zaman da çok zor açılırdı topitoplar..
Azıcık top oynasam çok geç kalır mıyım acaba? Terlesem hasta olsam unutur muyum seni ? Çokomelin tadı yok, belki de ağzımın tadı. Ya sen nasılsın? Adını hatırlamıyorum özür dilerim. Tek hatırladığım aşıktım..

Bunların hepsini aynı anda düşündüm, otuzlu yaşlardayken.. Büyümedim ben, iyi ki büyümedim..