Büyük Kızlar Sessiz Ağlar

Zordur aslında bir kadını ağlatmak

Ağlarsa güçsüz olduğu düşünülür çocukluğunda öyleydi çünkü.

Şımarık kızlar gibi zırlıyor musun birde karşımda?

Zırlamıyordu o kız çocuğu, kapalı kapıların ardında içini çeke çeke ağlıyordu. Hatta yara oluyordu dudakları, kimse duymasın sesini diye ısırmaktan.

Büyüdü o çocuk, hayatla mücadele eden güçlü bir kadın oldu ama hala ağlıyordu o kapının ardında. Sadece artık uyuyakalmıyordu duvarın dibinde kurumuş gözyaşlarıyla, çünkü; onu yerine yatırıcak bir anne yoktu hayatında.

Sustukça ağladı kadın

Söylenecek çok şey vardı ama öyle bir sustu ki kadın. Bu kadar sesli bir çığlık duymamıştı belki de adam. Yine aldı yüzünü ellerinin arasına ve saklandı o kapının ardına. Adamın önünde ağlayamazdı çünkü.

Şimdi de ağlayarak üste mi çıkıcaksın?

Üste çıkma gayesi değil, üstündeki yüktü kadını ağlatan.

Ve adamın önünde ağladı kadın

Göz yaşları silahı değildi, aksine zırhını bile çıkarmıştı. Yalnızlığı bastıramıyordu hıçkırıklarını. Adam saçlarını okşadıkça daha çok ağladı kadın. Gelmiyordu beklediği kelimeler, kimse ne kadar güçsüz olduğunu vurmuyordu yüzüne. Ellerine değil adamın boynuna gömdü yüzünü kadın. Bu kez anlamıştı adam. Mevzu derin..

Regl sancısı için böyle iç çekmiyordu, ya da bir filme ağlarken böyle hıçkırmıyordu. Bu kez üste çıkmaya da çalışmıyordu. Timsah göz yaşları değil, kadın gerçekten ağlıyordu.

Büyük kızlar kalpleri kırılırken ağlarlar.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.