Bir Kızın Çığlıkları!

Yıl 2010 Daha lisede olan vurdum duymaz biriydim. Fenertepe de yaşadığım zamanlardı. Bilen bilir oraların nasıl olduğunu. O zamanların tek çatılı evi bizim olduğumuz için zengin kabul ediliyorduk tabi. Mahalledeki tüm komşuları tanır hepsiyle konuşurduk. Okullar kapanmış eve dönerken yeni birinin taşındığını görmüştüm. Benim yaşıtım olarak düşündüğüm bir kızda vardı. 3 yan eve gelmişlerdi. Yakın bir arkadaşım yoktu. O kızda benim ilk yakınım, kardeşim, sırdaşım olmuştu. Sessiz biriydi benim aksime. Fazla dışarı çıkamazdı. Arada akşamları babası bize yollardı. Öyle günlerde annem küçük bir çanağa yaptığımız yemeği koyar verirdi. Nedeni ise kızın annesi yoktu ve babası alkolik adamın tekiydi. Eve hiç bir şey almayıp kızın yemek yapmasını bekliyordu.

Aile arası şiddetle tanışmıştım o zamanlar. Kendi aileme dahada bağlanmama yol açmıştı bu. Her akşam o kızın babasından dayak yeyip sokağa kaçmasını izliyordu insanlar. Öyle zamanlar annem yanlış bir şey yapmayım karışmayim diye beni odaya kitlerdi. Böyle böyle o yazda bitti. Okulların açılmasına az bir zaman kalmıştı. Bir yer bulmuştuk sessiz tenya bir yer. Ona okul başlıyor dediğimde yüzü düşmüştü. Bende okulu sevmezdim ama onun okulu seven biri olduğunu düşünmüştüm. Sonradan anlattı liseye başlar başlamaz okulu bıraktığını. Benim o nefret ettiğim okul için ağlamıştı. Şanslı olduğumu ve bunu görmemi sağlamıştı farketmeden. İkimizde birbirimize çok şey katıyorduk her ne kadar tecrübemiz az olsa da.

Yine bir gün ailecek oturmuş televizyon kumandası babamın elinde çekirdekle sohbet ediyorduk. Yatma vakti gelmiş ve kardeşlerim odaya gitmiş uyumuştu. Artık büyüktüm ya ben ağabeylerim gibi durabiliyordum yanlarında. Sonra o geç saatte babam evin hemen önündeki yere bir ampul bağlamış ve sohbetimizi oraya taşımıştı. Gülüp sohbet ederken yine o çığlıklar duyuldu. "Yine dövüyor kızı şerefsiz" diye söyleniyordu babam. En büyük ağabeyimin olaydan haberi yoktu çünkü bizimle yaşamıyordu. Bu yüzden büyük ağabeyim ilk kalkan oldu. Annem "Müdahale etme oğulum daha kötü yapar kızı" diyerek oturtturdu onun yerine. Bu arada oturduğum yerde böyle olaylarda polis çağırma yoktur. Herkes tepkisiz kalıyordu bu yüzden. Nasılsa şiddet, hırsızlık normaldi.

Fenertepeydi çünkü burası. Bu seferki kavga daha uzun sürmüştü. Yine dedikoduyu duyan kadınlar kocalarının arkasından sokağa dökülmüştü tabi. Adamlar ne yapsak diye aralarında konuşurken bazıları; bu saatte dövülür mü herkesi rahatsız ediyorlar diyerek sanki gündüz olsa sorun yokmuş gibi konuşuyordu. Sonra çığlıklar değişti. "Yapma baba. Ne olur yapma, Yardım edin" diye bir sürü feryat koptu. Annem beni hemen eve soktu. Uyu artık diyerek kapıyı üstüme kitledi. Camdan çıktım bende. 10 ya da 20 dk sonra mahallenin gençleri içeri girdi. Çığlıklar kesilmişti. O anı çok net hatırlıyorum. Girmeleri ve çıkmaları arasındaki hızlı zamanı. Gençlerden birinin adamı döve döve yola yatırışını. Ve o cümleyi "Kızına nasıl yaparsın lan" O kadar insan izlerken sönen bir hayat vardı.

Öz kızına tecavüz eden bir adam.

Belki önceden girselerdi o kız, arkadaşım ölü bir bedenden farksız olurdu. ya da babası ilk dövdüğü zaman şikayet edilseydi bu şekilde bir olay yaşanmazdı. Bir kaç gün içinde adamla kızı mahallemizi terk etti. Polis yok, ceza yok, sadece o gün yenilen dayak ve bazı insanların içindeki vijdan kaldı. Bu olayı da kimse bir daha almadı ağzına. O zamanlar büyüdüm ben desemde küçüktüm. Küçüktüm çünkü hiç bir şey yapamamıştım. Ama o insanlar büyüktü. Onlar niye yapmamıştı? Ailem kendi ailem bile yardım etmemişti ona. Herkes sonucunu bilse, geleceği görse eminim o eve ilk anda girerlerdi oysa.

O yerde yaşanan olaydan sonra ağabeyimin yanına taşındık. Mahvolan o kızın hayatı olsa da etkisinden bizde uzun zaman çıkamadık. Tabi yaşanmışlık ve görünen farklıdır ya uzunda sürse unutup hayatımıza devam ettik. Lise bitti. Üniversteye başladığımda ilk yaptığım İstanbul'u terk etmek oldu. Kaçmayı seçtim. Çünkü orada kalsam o anılar her hatırladığımda beni delirticekti. Ben insanlara saygımı 2010 yılının yazında kaybettim. Suçlamak ya da başka bir şey diyin ama o insanlara ya da başka insanlara ne güvenim nede saygım kalmadı.