Sevgisizliğe Yeter Diyorum

Artık Yeter Diyorum

Düşündüm ki hayatımın bir evresindeyim. Evet herşey berbat gidiyor. Ama bu dönem biter belki... olmuyor bitmiyor albayım.. Ölümle kalım arası savaşların içerisine giriyorum. Beynimle mücadeleler veriyorum. Zaten bozuk olan psikolojim bana yine ne oyunlar hazırladı kimbilir.

Yaşadığım bu yalnızlık bunalımları bu kahreden sevgisizlik illeti nöbet nöbet geliyor bana.

Kabul ettiğim tek şey artık gerçek anlamda hasta olduğum. ya da öyle hissettiğim. Bu kronik düşüncelerden ne ben kendimi alabildim nede bir başkası bu düşüncelerden uzak tutabildi beni. Ne yapmam konusunda ne bir fikrim var nede buna uğraş verecek mecalim...

Bildiğim ve hissettiğim tek şey içimden bir ben çıkıyor günden güne ve bende ben kalmadı yok oldum.

Yaşadığım zorluğu geçirdiğim zor günleri ne anlatabilirim burada nede anlamaya çalışır birileri. Fakat ben eriyorum. Kaybolup yok oluyorum. Son bir hamle ile sesleniyorum sesimi duyan olursa diye. Bu durumları yaşayan biri varsa lütfen duysun sesimi...