Tek Başınalığın Yolcusu Tek Olur

Bedeninin ağırlığını kaldırıyor mu kolların yere her düştüğünde? Hani düştükçe kalkmayı öğrenecektik hani güçlenecektik ve asla zirveden inmeyecektik. Bize zirvedekilerin yalnız olduğunu neden öğretmediniz? Biz dünyaya, yüreğimize darbe almaya mı geldik? Yüzlerinde maske ile dolaşan binlerin içinde kaybolmaya mı geldik?

Yazarken bile soluyor kalbim her atışında, yeter diyor yazma.

Bazen her acıyı içimize atıyoruz sanki içerisi hiç dolmayacak gibi. Yağmur bulutlarına dönüyor, bekliyor bizi ve usulca sesleniyor yağmak için; "O şarkıyı aç...". Neden bilmiyoruz ama ağlamak istiyoruz ve bunu yaptığımızda her göz yaşı bir anıyı göstererek akıp gidiyor. Sevdiğin arkadaşının seni yok saydığı sahne geçiyor bir anda karşından, kalbinde şimşek çakıyor.

Sonra o bütün kalbini sunduğun efendin gözlerinde canlanıyor, tamam senin gözlerinde olabilir ama başkalarıyla yaşıyor. Yalnızlığın burukluğuyla bütünleşen bedenin iki kişinin vücuduna ve kollarına ihtiyaç duyuyor. Hem neden duymayasın ki, en son ne zaman gerçekten sarıldılar sana?

Her vaziyette aynı yolda yürüyoruz sadece renkler ve sesler değişiyor.

İnsanlar mı, boşver o kılıfları. En ihtiyaç anında bırakıverdiler ya ellerini! Hem tek başınalığın yolcusu tek olur. Evet biliyorum acaba benim gibi insanlar var mıdır, acaba biriyle gerçek aşkı yaşayabilir miyim diye soruyorsun. Ama bu sadece bir umut biliyorsun, zaten buna imkan bile tanımıyorsun.

Belki 18 belki 28 yaşındasın. Sahi nasıl geçti o kadar sene?

Güldüğün dakikaları, ne dakikası saniyeleri, ağladığın ve kalbinin parçalandığı saatlere oranlarsak kaç buluruz? Matematiğin bile yetmez lan paydayı toplamaya.

Bu kadar soyutlanmanın sebebi sen değilsin ama bilesin. Öyle olmak zorundaydı çünkü diğerlerinden farklıydın, değerliydin. İçine girdiler ve senden benliğini çalıp yok ettiler ve inanmıyorsan kapat gözlerini gerçeği gör. Ne var orda farkında mısın? İnsanların emelleri var, senden beklentileri var, hakkındaki görüşleri ve eleştirileri var. Ne oldu, hani sen nerdesin? Bunca yaşamın nerede, ne için yaşadın, sabah aynanın karşısına geçip kendine kimin için baktın ve son olarak nereye vardın?

Bu sorulara yanıtın yoksa pes et ve dünyayı artık kirletme...

"Dudaklarımda bal yok, Oysa tek dilekti mutluluk."