İlk Göz Ağrım Oğlum

Evlat, koskoca bir dünya. Her ne kadar minicik elleri olsada, kalbini dolduran kocaman bir şey aslında. Sevgisinin tam tarifi mümkün değil, ancak anne ya da baba olan anlayabilir.

O ilk gülüşü var ya

Nasılda hayran hayran izliyor insan. İçin heyecan ve mutluluk doluyor. Onu tekrar güldürmek için, aynı hareketi onlarca kez tekrarlıyorsun resmen. 1.5 aylıkken güldü ilk kez. Oda işte bu fotoğraf.

İlk hecelerini anlamlandırmaya çalışırsın

Baba der gibi olurdu 7. ayında. Babası deliye dönerdi. Tekrar tekrar aynı kelimeyi söyleyip, yine söylettirirdik. Anne dese ne olurdu sanki değil mi?

Ya o yürüteci götürüşü

İlk önce sağa gitmişti, sonra sola. O kadar akıllıydı ki, öğrenmesi bir gün sürdü. Hemen hızlı hızlı düz şekilde gelmeye başladı. Bayılıyordum ona, ben nerdeysem peşimden gelirdi. Her yeri karıştırır, yeni şeyler öğrenirdi.

İlk adımlarını attığında, sevinçten havalara uçtum

Top oynatarak yürümeyi öğrettik biz ona. Ayakta durmaya cesaret etmeyi unuttu, topa tekme atmaya çalışırken. Topu önüne atmıştım, yavaş yavaş salonun başından sonuna topla yürüdü. Babası yoktu, gündüzdü. Defalarca öptüm onu, bolca sarıldım.

Bu fotoğrafta iki yaşında

Anneyi de babayı da söylüyordu artık. Hatta halimizi hatrımızı, bile soruyordu. Sayıları saymayı ve renkleri öğretiyordum yavaş yavaş. Öyle korkuyordum ki, ben odada değilken ağzına birşeyler sokacak veya sobaya değecek diye. Yanımdan ayırmazdım her işimde.

Artık 3 yaşında canım oğlum

Şimdi büyüdü. Tuvaletini bile söylüyor. Öyle cümleler kuruyor ki, hayrete düşüyorum. Babası gibi değil, bana iltifat bile ediyor. Çok güzel olduğumu söylüyor, değişik giyindiğimde.

Öyle seviyorum ki, öyle birşey olmasından korkuyorum ki anlatamam. Aşktaki ayrılık acısını bende tattım vaktinde. Aşktaki acı, oğlumun düştüğünde benim çektiğim acı kadar ancak. Gerisini siz düşünün. O en büyük aşk.