Bu Hayatta Kaptan Sensin

Yıl 2012. Ortak arkadaş vasıtasıyla tanışmıştık. Ama ben seni önceden de tanıyordum. Bunu sana soylemeyi gerek duymadım. Ama şimdi bilmeni isterdim. Gitgide büyüyen arkadaşlığımız vardı. Yurt dışında öğrenciydi. 3 ayda 1 görüşürdük. Her götüştüğümüzde beyaz güller alırdı bana. Masumiyetin rengi... Halbuki şeytana papucun ters giydiren biriydim.

2013 6 Ocak. Doğum gününe katılamamıştım. Keşke katıla bilseydim. Belki de bu kaza olmayacaktı. Şehirden biraz uzakta arkadaşımın mekanında içiyorduk.

İlk defa bu kadar ciddi ve içten konuşuyordu.
- Bir kız seviyorum
- Abimede bu yakışır. Güzel mi? İsmi ne?
Demiştim çünkü o herşeyin en iyisin hakk ediyordu.
- Ismi gizli... çok güzel bir kiz ben onda kendimi buluyorum.
- Olum biz zenginler ne anlarız aşktan. Sadece egleniceksin insanlarla
- Kıza açılıcam
- Oda sana kapanıcak (sarhoşluk)
- Kızlar bana dayanamaz
- Senin durum vahim
- Bu dünyada neye sahip olmak istemezdin?
- Bilmiyorum... Hmm... Galiba fazla para... Ve aşk. Paran varsa insanlar tanır. Yoksa sen insanları. Neye içelim?
- Zenginlerin aşkına

Bir kadeh daha derken sarhoş olmuştuk. Gece saat 2 falan arabalarımıza binip eve doğru yol aldık. Yolda aradım :

- Yarışalım mı?
- Kaybetmeyi çok seviyorsun.

Yüksek hızdan polis beni dayandırdı. "Yavaşla polis var" dedim. Ve en büyük hatayı yaptım. Az sonra ses geldi. Polisler beni bırakıp gitti. Bende devam ettim. Polis beni yeniden durdurduğunda arabanın ona ait olduğun gördüm. Dona kaldım. Ve "ölmüş" sözün duyduğumda hıçkırarak ağladım. İlk defa kendimi bu kadar suçlu ve çaresiz hissetdim.
İfademi almak için götürdüklerinde "Ben yaptım" diyemedim. Eve geldiğimde uyuyamıyordum. Keşke bunlar hayal olsa dedim. Sakinleştirici sayesinde uyumuştum. 15 saat uyumuşum. Kaltığımda 100 e yakın cevapsız arama ve baya mesaj olduğun gördüm. Çevresi kabarık biriydi. Herkes ne olup bittiğin benden öğrenmeye çalışıyordu. Ve 1 kaç gün sonra zaman geldi. Onu son yolculuğuna uğurlayacaktık. Herkes beni görmekten rahatsızdı. "Keşke sen ölseydin" den başka cümle duyamıyordum. Artık dayanamıyordum her gece uyuyamamak uyuduğumdada onu görmek beni içten içe öldürüyordu. Sürekli sakinleştirici alıyordum. Kafayı yemiştim galiba.

Psikolojik destekle dahada iyileşiyordum. Her gece 4 de uyuyan ben artık akşam 9 da uyuyordum. Gerçekten büyüdüğümü ve hayatı ciddiye almam gerektiğini anlamıştım.
İnanılması zor değil mi Farid? Dünkü Julia bugun büyümüştü. Havalı Julia yoktu artık. Kötülük resmen yüzüme vuruyordu.

Bugün yaşıyor olsaydın 21 yaşın olucaktı. Neden beni yalnız bıraktın? Söz vermiştin sinemaya gidicektik. Sözünü tut Farid. Belkide hiç bilmicek senin onu sevdiğini. Ben ölürdüm sen yaşa yeter ki. Paranın insani mutlu etmeyeceğini söylerdin. Öyleydi.
Ben Rüzgarım... Cennetden kovulmuş şeytanım ben...
Özür dilerim Farid...
Sen her zaman kalbimde yaşayacaksın...
Doğum günün kutlu olsun...