Sevgisizlik, Terk Edilişler ve Aldatış Hikayesi

Küçüklüğümden beri şansım hiç iyi gitmemişti, hep mutsuz büyümüştüm. Mesela tacize uğradığım için ailemden dayak yemiştim. Evli barklı bir adam nasıl böyle bir şey yapabilirdi? Ben onu ayartmasam o kesinlikle böyle bir şey yapmazdı.

Zaten sırf bu yüzden beni zorla kapandırdılar. Ondan sonra lisedeyken tek bir arkadaşım vardı, onun dışında herkes beni dışlardı. O da fuhuş yapıyomuş orası da uzun hikaye. Bir gün bunu bir öğretmen öğrendi ve o kız da bana iftira attı, sözde ona zorla fuhuş yaptıranlara yardım ediyomuşum. Kimse inanmadı bana, ailem bile.

Sonrasında okuldan atıldım. Okul hayatımda böyle bitmişti. Daha bunun gibi bir sürü şeyler oldu. O kadar derin bir boşluktaydım kiçabaladıkça daha derine düşüyordum sanki.

Okula gitmiyodum, ilk işimde taciz edildikten sonra işe gitmeyi de yasaklamışlardı. Sadece tek bir gün kursum vardı, başka türlü evden çıkamıyodum.

İşte ben böyleyken o girdi hayatıma. O; o kadar iyiydi ki keşke bunu onu kaybetmeden önce anlasaydım. Onunla ilk tanıştığımda ilk dört ay arkadaş kaldık ondan sonra sevgili olduk. Benle arkadaşken bir sürü kötü huyu vardı ve sevgili olduktan sonra hepsini bırakmıştı. Beni kaybetmemek için sürekli çabalıyodu, benimse umrumda değildi. Çünkü küçüklüğümden beri sevgi görmediğim için onunda beni sevebiliceğine inanmıyordum. Yalnız kalmaktan korktuğum için onunla çıkıyodum. Onunla çıkarken her şey güzeldi beni mutlu ediyodu ama yetmiyodu içimdeki bu boşluk kapanmak yerine gitgide dahada büyüyodu.

O gün facebookta dolaşırken bir mesaj geldi, açtım baktım. Arada sırada konuştuğum çocuk bana çıkma teklifi etmişti. Kabul ettim hemen.

Kendime inanamıyodum, ne ara bu kadar düşmüştüm? Birini nasıl aldatabilirdim, kıyamet kopsa yapmam derdim halbuki. Ama yapmıştım işte.

Her gün daha da şaşırıyordum kendime. Her ikisine de öyle bir aşık sevgili gibi konuşuyodum ki sanki ruhumu biri yönetiyordu ben de uzaktan izliyor dum.O kadar ileriye gittim ki ikinci sevgilimle buluşmak için sözleştik. İki gün sonunda çarşamba günü geldi ve buluştuk. Şu ana kadar bana aşkım seni seviyorum falan dediğinde bir şey olmamıştı da elimi tutunca olmuştu. Kendimden o kadar nefret ettim ki bana karşı önyargılı olan insanları haklı çıkarıyordum. Ben bu kadar kötü bir kız olamazdım.

Elimi tuttuğu anda geri çektim. Annem acil eve çağırıyor diyip yanından gittim.

Kendimde değildim, caddeye çıktım çok kalabalıktı.

Rastgele insanları durduyor ve ''Beni neden sevmediniz, ölüyorum neden görmüyorsunuz yardım etsenize bana, hiç iyi değilim lütfen beni kurtarın''.Bir kaç insana böyle söyledikten sonra sinir krizi geçirdim ve bayılmışım.

Gözümü açtığımda bir hastanedeydim. Ve ailem gene beni azarlamıştı. Keşke işimi yarım bırakmasaydım da öldürseydim kendimi dedim. Doktor bana ağır depresyonda falan demiş kısacası demiyor da deli diye. Ailem benden utandığını söyledi. Tedaviyi sürekli hastaneye gelerek tamamlayacaktım. Biri duyarsa hiç iyi olmazmış. 3 aydır tedavi görüyorum, psikoloğa gidiyorum yani.

Bir işe yarıyor mu derseniz bence yaramıyor çünkü hala en dipteyim. Doktor sürekli sen istemedikçe, inanmadıkça iyileşemezsin diyor. Bugüne kadar olan sevilmeyişlerimi, terkedilişlerimi,yalnızlığımı böyle kolayca sindirebiliceğimi sanmıyorum. O iki çocuğa ne mi oldu? Bütün hesaplarımı dondurdum, çıkardım onları hayatımdan, zor oldu ama başardım sanırım. Henüz onlarla yüzleşecek yüzüm yok. Belki de herşey güzel olabilirdi ben mahvettim.

Şimdi bu benceye inanmayanlarınız olacak, çok normal. Çünkü her insanın hayatı aynı sanıyosunuz, görmediğiniz, yaşamadığınız için inanmıyorsunuz. Psikoloğum bana günlük tutmamı söyledi, hani bilirsiniz işte, her günümü yazacağım ve değişiklikleri birlikte görecekmişiz. Ben de bir de burada yazmak istedim.

Lütfen artık önyargılarınızı bırakın ,insanları anlamaya çalışın. Neyse okuyan herkese teşekkür ederim, öncelikle bana inananlara.

Hepinizin yeni yılı kutlu olsun, hoşçakalın.