Biz 3 Kişiydik

Küçüklüğümden beri aile sorunları olan bir insanım. Kimseye anlatmadığım şeyleri bence olarak yazıcam bir nevi benim günlüğüm.

Babam içimde çok büyük bir yara. İyileştiremediğim, sürekli kaşınan, kasıdıkça kanayan koskoca bir yara. Bana en büyük zararı veren beni en büyük hayalkırıklığına uğratan adam babam. Hiç bir zaman ona 'babamm' demedim. Yarım ağız baba demek bile yeterlidir ona bence. Anlatmakla bitmeyecek hatalar yaptı. Her birimiz ayrı yerlere savrulduk.

İyi bir koca olamadı, annemi hiç mutlu edemedi. Bu onların ikisi arasında ki problem. Peki iyi bir baba olmasına engel olan neydi? Ben babama aşık bir kız çocuğuydum. Benim yanımda başka çocukları sevdiğinde odamda gizlice ağlardım. Dışarıdaki çocukları bile severdi, bir bizi sevemedi..

Hiç bir zaman dayağı vs olmadı. Hesap sormaları bağırmaları olmadı. Her zaman sakin bir adamdı. Eve geç gittiğimi bildiği halde arayıp 'nerdesin sen bu saatte' diye hiç bir zaman hesap sormadı mesela. Merak bile etmedi. Bunları yapan hep abim ve annemdi.

Küçükken babamı o kadar az görürdüm ki (ayrılardı) abime hep 'abi hadi sen benim babam ol yalancıktan, evcilik oynayalım' dermişim. Bunu dedikçe annem kahrolurmuş.

Babam hep İlhan İrem dinlerdi, Ahmet Kaya dinlerdi. Daha 10 yasındayken ben İlhan İrem'de babamı arardım. Açıp dinleyip 'babamın en sevdiği şarkılar' derdim. Bir sözünde bin anlam arardım.

Sımsıkı kenetlendik birbirimize. Hiç bırakmadık annem abim ve ben. Abim askere gitti darmadağın oldum. Babamın olmayışını onda bastırmaya çalışırken, hiç gelmiçek zannettim. Hep korktum.. askerden geldiğinde adeta bayram ilan ettik. Bu resimlerde o zamanlardan..

Öyle sarıldık ki birbirimize. Ahmet Kaya'nın da dediği gibi. Biz 3 kişiydik. Vicdanım el verse tamamen çıkarıçam hayatımızdan babamı. İlerde üzülmeyeceğimi bilsem bir daha asla görmeyeceğim yüzünü.

Bırakın bu 'babanız hayattayken kıymetini bilin' laflarını. Yaşamayan anlayamaz.

Biz 3 kişiyiz.. Bu hep böyle olacak.