Bizdik, Ben ve İzin Olduk

Hayatımızda bizi tamamladığını düşündüğümüz bir insan vardır. Eksik parçamızı bulduğumuzu düşünürüz.Biz olmayı öğrenir, biz oluruz. Zaman geçer, bizken ben olmaya dönüşürüz. O insan hayatımızda olsa bile. Bu yüzden o insan var ama yok gibidir. Aynı bir iz gibi... Bunu yaşamak ayrılıktan ve kavgalardan daha kötüdür aslında. Elin kolun bağlanmıştır ve yapacağın hiçbirşey yoktur. Bunu düzeltmeye çalıştıkça bu sana samimiyetsiz de gelmeye başlar. Sen onun iziyle yetinmeyi öğrenirsin fakat bizlikten uzak,süren iki kişinin varlığını yaşarsın. Ben ve İzi dersin. Bitirmek ilişkiyi sonlandırmak bile istemezsin. Sonlandırmak adına ne diyeceksin. Bitti çünkü uzaklaştık mı ? O zaman şu sorular çıkar karşına ;

• Seviyor musunuz birbirinizi?


• Uzaklık aşılmayacak bir engel mi gerçekten?


• Değişen sadece yakınlığınız mı yoksa siz misiniz?


• Durum böyleyken mutlu değilsinizdir herhalde?


• O zaman neden bitmiyor?

Bu tarz sorulara yanıt bulsanız bile bitmez bazen. Evet sevgi var evet mutlu değiliz. Fakat aşılabilen mesafeler bizim için şehirler arası olmuştu. Duygular arası değil. Bu yüzden ben pes ettim. Çoğu zaman yaptığım gibi beklentilerimi düşürdüm.

Beklentilerimi ilk düşürdüğüm konu sevgi üzerine olmuştur.

Karşımdaki insanın sevgisini gösterişini ( gösteremeyişini) değiştiremediğim için onu bu şekilde kabullendim. Ve bana beklentiler için uğraştıktan sonra değişmiyorsa durum kabullenilmesi gerektiğini öğretti hayat. Bu yüzden ben ve izi olarak belki bu durum değişecek belki de değişmeyecek. Ama bunu da zor da olsa kabulleniyorum sanırım.

Ben ve izin, bizi bizlikten çıkaran kişiye mutluluklar dileriz.