Siyahtaki Leke

SİYAHTAKİ LEKE (Deneme Yazısı)

Herkes duygularını açık açık söylemek zorunda mı? Biz de söyleyemiyoruz işte. Şimdi illa biz söyleyemiyoruz diye insanlar bunun üstüne yürümek zorunda mı?

Güven kelimesi ne kadar da acayip değil mi? Sanki elinden kayıp büsbütün yere çakılıp zerrelere ayrılacakmış gibi.Bir insanın suya ne kadar ihtiyacı varsa güvende olma duygusuna da bir o kadar ihtiyaç duyuyor sanırım. Kendimi bir şeylere muhtaç hissetmek bana kendimi çok kötü hissettiriyor, bir o kadar da aşağılayıcı.

Geçmişin artıkları neden hala üzerimizde? Kendimi bu düşünceden bir türlü alıkoyamıyorum. Bizim apartmanın önünde bile birbirinden renkli atık kutuları var. Buna rağmen anılarımı atacak tek bir poşetim bile yok. Keşke hepsini bir yerde toplayıp şuursuzca yakabilsek. Küllerin üzerinde özlemle dans edebilmenin zevkini dudaklarımızda hissedebilsek.

Harcadığın her saate, her dakikaya, her saniyeye, boşa giden onca günlere, aylara, yıllara...Zamanı kovalamak, 10 yıldır piyasa da gezinen 5 tl'lik banknot kadar yıpranmış olmayı gerektirir. Ama bir o kadarda değerli işte. Zaman kavramını 5 harfle edebiyatına sığdırmak zorundasın.

Eğer sığdıramıyorsan sınırların her zorlandığında bir tuğla örüp önüne geçmek yerine bir adım geri kaçıp sınırlarını küçültürsün. Dayanacak tekbir duvarın dahi olmadığında anlarsın yanında kimsenin olmadığını.

Neden insanların gerçek yüzünü görmek için sınırlarımızı küçültmek zorundayız. Neden kendimizden hep ödün vermek zorundayız? Açgözlülük insanın doğasında var galiba. Seninle beraber aynı çemberde yer alıp destek olmak varken neden karşıdaki kişinin sınırlarını ele geçirip onu küçültmeye çalışıyoruz ki?

İyilik ve kötülük bu insanlara göre göreceli bir kavram olsa gerek. Bizim yaptığımızsa tıpkı siyahtaki lekeyi görememek gibi.

Baran DOĞAN