Sevgiyle İyileşmeyen Hiçbir Şey Yoktur

Yazın başlarıydı, bir tanıdığım bulmuş almış evine ama küçük çocukları olduğu için daha fazla bakamayacakmış, sokağa bırakacaktı. Pek tabi benim vicdanım el vermedi buna, çünkü zaten yaralı, yarası sürekli kanıyor ve çok savunmasız. Kendisini dışarıdaki tehlikelere karşı nasıl koruyacağını bilmiyor.. Sokağa atılsa 2 gün içinde ölecek yani.

Aldım ben bunu eve, önce bir veterinere götürüp aşılarını yaptırdım, sonra yarası için ilaç aldım eczaneden.

Fakat bu o kadar ürkek ki.. Her şeyden çok korkuyor, yatağın altına giriyor katiyen oradan çıkmıyor. Sevmeye çalışıyorum, ona zarar vereceğimi düşünüp benden kaçıyor. Mama yiyemiyor, biberonla besliyorum, bebek gibi.. Onunla oyunlar oynamaya çalışıyorum.

Ona şefkat gösteriyorum, onu seviyorum.. ve sonrasında ne oluyor?

Beni benimsiyor, yatağın altından çıkmayan kedim, artık oraya hiç girmiyor. Kendi mamasını yiyor ve artık benim yanımdan hiç ayrılmıyor. Lavaboya dahi gitsem kapının önünde bekliyor beni. Eve gelince kapı sesini duyar duymaz bana doğru koşuyor ve kendini sevdiriyor. Üzülünce veyahut ağlayınca kucağıma yatıp kendince beni teselli ediyor.. Bir insandan daha çok seviyor beni. Her gece beraber uyuyoruz, bazen ayak ucuma bazen de başucumda yatıyor...

Ben onu sevdim, ona ilgi gösterdim... Zamanla o da iyileşti.

Artık sevgisizlikten birbirimizi öldürme derecesine geldik... Eğer birbirimizi sevmeyi öğrenirsek, dünya daha yaşabilabilir bir hal alır...

Misal, intihar etmek üzere olan insanla konuşunca bir süre, ona gerçekten değer verdiğinizi gösterince, intihardan vazgeçme oranı büyüktür... Çünkü onu asıl intihara sürükleyen şey, sevgisizliktir.

Bir düşünün, etrafta ne kadar sorunlu, katil, sapık ruhlu insanlar var... Bunların geçmişine ışık tuttuğunuz zaman aslında pek çoğunun sevgisiz bir ortamda yetiştiğini görürüz...

Yani, anlatmak istediğim;

Bir kalbiniz vardı, onu hatırlayınız.