Önyargılarınızdan Kurtulun

Okunur mu bilemiyorum ama okuyanlara şimdiden teşekkür ediyorum.

4 sene öncesiydi, her şey o zamanlar başlamıştı. Daha İzmirdeydik annem ve abimle..

14 yaşımda annemi hiç sevmezken bile mutlu bir çocuktum, beni ve abimi çocuğu olarak görmedi hiç o, o zamanlar bilmiyordum kişilik bozukluğu varmış, beni hep dövmesine aşağılamasına rağmen ufak şeylerle mutlu olabilen bir çocuktum. Babam çalışıyordu yanımızda değildi, çok severdim onu ama annemin yaptıklarını da anlatamazdık.

15 yaşıma girmiştim artık her zaman çok zayıf biri oldum, durumumuz fazla iyiydi aslında ama annem bizi her şeyden mahrum ediyordu babamın gelmesine az kalmıştı onu bekliyorduk, abimle bizi aynı odaya koymuştu hep, saçma sapan suçlamalarda bulundu ben de saftım aslında anlayamıyordum ne demek istediğini. En sonunda abime söylemiştim bana yakıştırdığı o iğrenç kılıfları, sözleri. Bağırdı çağırdı ona büyüktü artık 19 yaşındaydı üstesinden gelebiliyordu onun. Babamı aradık geldi aldı hemen bizi, ama çok dövdü beni annem abim yokken daha sonralar abim fark edince yalnız bırakmadı beni zaten.

16 yaşıma geldiğim zamanlara denk geldi ayrılmaları, babam ve abimle mükemmel bir eve taşındık kendi odam oldu her şey bana aitti, ama artık o mutlu çocuk değildim. Karanlığa gömüldüm ve o karanlık daha da içine çekti beni o çektikçe ben daha da gittim.

Geçen sene 17 yaşımdayken artık karanlık ben olmuştum, okulda zaten adım çıkmıştı kardeş diye bildiğim kişi ailemle yaşadıklarımı anlatmıştı herkese. Bir sürü suçlamalara lakaplara maruz kaldım hiç arkadaşım olmadı çocukluk arkadaşlarım beni bıraktı, tek başıma geçirdim bu seneleri hep, abimle babamı uzaklaştırdım kendimden, uyuşturucu kullandım bir süre haplar falan, intihara kalkıştım. Babama yetti en sonunda aldı beni oturttu karşısına adam akıllı konuştu, o konuşurken bile kafam güzeldi benim kendimden utandım. Psikiyatrilere psikologlara gittim bir dolu ilaçlar verdiler. Alkolden vazgeçemedim, vazgeçemiyorum. Aslında düzelemiyorum. Bünyem hissizleşti artık jiletler attım kollarıma hissetmedim o acıyı.

Temmuzda 18ime girdim. Babamlar düzeliyorum sanıyor, rol yapıyorum. Üzülmesin bana diye elinden gelenin fazlasını yapıyorlar benim için ama artık vazgeçemiyorum bu hayattan. Jilet izlerime söylenenler çok oluyor, belki bunu söyleyince az çok tanırsınız, artık onları da umursamıyorum bıktım çünkü ne oldu, neden yaptın sorularından.

Neler yaşadığımı hiç kimse anlayamaz bu çok zor bir şeydi, kollarımdaki o izler aslında o kadın ve hep benimle kalacaklar, söyledikleriyle beraberinde, hala kulağımda o sözler..

Sanırım istediğim 2 şey var;

İnsanları görünüşleriyle, başkasından duyduklarınızla yargılamayın bu bir oluyor.

İkincisi ise, tekrar o çocuk olmak ve büyümek istemiyorum..