Yeniler ve Eskiler

Yeniler ve eskiler

Hayat her zaman hayal yüzerinde kurulmaya başlıyor. Zamanla yavaş-yavaş büyürsün, bir anlık hayaller yaranmaya başlar. Hiç kendin bile bilmezsin nasıl olduğunu ilk önce yılların hayalini kurursun, yaşarsın, büyümek istersin. Bazen düşünürsün, bazen unutursun, günler geçer o gün gelir, çoçuklukta hayal ettiklerini yaşamazsın ama. Tam farklı bir hayat yaşarsın. Beklemediğin istemediğin bir hayat. Öğrenmek istersin öğrenemezsin, konuşmak istersin konuşamazsın, ne yapacağını düşünürsün ama düşündüklerini de yapamazsın. Seni mahveder yaşadığın hayat.

Ölmek istersin ama ölemezsin. Her gün ölmeği düşünürsün, seni hayata bağlayan nelerinse olduğunu düşünüp vaz geçersin. Bu isteklerden ve günler zamanı doldurdukça senin aklın boşalmaya başlar, hayatına yeni insanlar girer, giren insanlarda sevgi ararsın, yıllar önce kurduğun hayalleri o insanlarla yaşamak istersin ama yaşayamazsın. Çünkü o insanlar sana hayali değil acıyı yaşatmaya gelir. O insanlar sana öğrenmek istediğini öğretirler. Sen öğrendiklerini onların dilinden değil sana yaşattıklarından öğrenirsin. Her acı sana bir ders olur. Her yaşadığın senin hayatını değiştirir. Kurduğun yılların hayali kırılır, ne yapacağını bilmezsin. Kırılmasın diye umut edersin, çünkü yeniler geldikçe onları kırar…

Güven sana her şeyi yapmağı öğretir, ama sen paylaştıkça güvendiğin insanlar senin hayallerini yerle bir yaparlar. Her gelen insana güvenmek istersin, ama yaşadığın acıları onlarda hiss ettikte düşünürsüz ki, ben bir daha bunları yaşamak istemem. Kendi-kendine dersin bu sözleri ve uzaklaşırsın o insandan. Zaman seni yalnızlığa sürükler kendin bile anlamadan. Her yeni insan seni eskilere götürür. Aslında olansa o insanların hiç birinin yeni değil aynı olmasıdır. Sen sadece yeni olduğunu zann edersin, gördüğün yüzler yeni olduğunu söyler, fakat yaşadıkça hasletlerin aynı olduğunun farkına varırsın. Susarsın, her gelen yeniliğe gülümsemeği seçersin.

Gülümsersin, kahkaha atarsın, yürekten güldüğünü düşünürsün ve bir anlık kendini mutlu hissedersin. Sonda nasıl olacağını bildiğin için kendini kandırdığını görürsün. Yaşadıkların sana artık bir ders olmuştur artık ve kime güveneceğini bilemezsin. Öğrendiğin: «hiç kimseyi farklı görme!». Ama hayat öyle bir şeyki, yaşamak istemediğin her şeyi yaşatır sana. Bazıları her defa yenilik arar, bazıları her yeniyi eski zann ederi bazıları yeniyi sever, ya da sevdiğini zann eder. Bazıları bağlanır, bazıları sırrını anlatır, bazıları onunla gülümsemeği seçer. Seçtiğin yenilerin hayatında hiç bir şey olmamasının yükü seni acıtır ve yine alışırsın buna. Zaman geçer her yeni eski acılara dokunur, her yeni sana eskileri yaşatır..

İnsanın hayatta yenilik araması nasıl garip bir hiss… Yaşarsın ama yüreğinde bir umut beslersin, düşünürsün ki, belkide iyi olan bu. Belkiler seni öyle bir hale getirirki her gün yaşayarak ölürsün. Yeni bir sabahın açılmasıyla doğulursun, her gün ancak her akşam uyuduğunda yeniden ölürsün. Seni öldüren rüyaların değil düşüncelerindir…

Her sabah yeni bir umuttur, her biten günse artık eskimiş hatıradır. Yeni insanlar, onların hayatları, konuştukları, düşünceleri, hayata bakışları ilgi çekici olur, ama yıllarca yaşadığı hayatı konuştuktan sonra yenilik aramazsın. Derine gitmekten korkarsın, çünkü hiç bir şeyin farklı olmadığını görürsün. Susarsın, suskunluk seni o insandan uzaklaştırır. Zamanla artık her şeyi bildiğini düşünürsün, hayata bakışın değişir, etraftaki insanlar değişir, günler değişir. Değişmeyen bir tek kalbin kalır. Ve her günün sonunda bir şeyi öğrenirsin, her YENİnin bir ESKİ olduğunu...