İstanbul'dan Temelli Ayrılmak

Sanırım önümüzdeki hafta yapacağım şey. Ben bu ayrılığın hep üniversite bitince geleceğini hatta belki hiç gelmeyeceğini sanıyordum da meğer öyle değilmiş. Bir haftam kalmış bu şehirde, tamı tamına 7 gün.

Bu kadar ani ve benim de haberimin olmadığı ayrılığın sebebi de birkaç ay sonra doğacak olan yeğenim. Yaz tatillerini geçirmek için kullandığım ve benim için bir tatil köyü olan Kıbrıs artık evim oldu. Daha doğmadan kaç kişinin hayatını etkiledi, ileride çok can yakar bu 😀.

Ayrılacağım günü hep iple çeker ve hep o günü mutlulukla düşünürdüm de öyle değilmiş. İnsanın içi bi' tuhaf oluyor ya, yaşanmışlıklarını bıraktığın için üzgün ama yine de gideceğin için de mutlu.

Kalabalıksın, beton yığınısın ve malın çok ama yine de güzel şehirmişsin be İstanbul. Senden ayrılmak için yıllar sayarken farkında değilmişim de günlerim kalmış. Ama olsun yeni tatil köyüm sensin artık 😉.

İnsan 7 yılı atamıyor birden, sevmesede aslında seviyormuş farkında olmadan. Şöyle bir düşününce beni bağlayan bir şey de yok aslında bu şehre ama yinede atılamıyor...

Neyse ya bu kadar üzüntü yeter, ablam hamile ve ben dayı oluyorum. Yeni bir okulum ve şimdilik tanımadığım yeni arkadaşlarım olacak. Kısmen bana ait bir arabam da var, daha ne isteyeyim ki, değil mi?

Bu kadar yeter, Bence'm bitti ve bu benceyi yazma amacım biraz rahatlamaktı.

Okuduğunuz için teşekkür ederim. #Düzvites