Acı Türkiye'nin 81 İlinde

Merhaba Arkadaşlar...

İlk bence'mi vatan uğruna hiç düşünmeden canını veren şehitlerimiz için yazacağım, yazmaya çalışacağım. Tabii buraya yazacağım birkaç cümlem her zaman eksik kalacaktır onları anlatmaya. Ama onları unutmadığımızı göstermek için elimden geldiğince bir şeyler çabalacağım.

İlk olarak şehit kimdir, kime denir sorularından başlamak istiyorum.

Din, vatan veya millet uğruna canını veren kişi kutsal bir iş yapmıştır. Bu kişi bunu Allah rızası için yapmış ve Müslüman ise şehit adını alır. Hatta Kur'an-ı Kerim'de, "Allah yolunda öldürülmüş olanlar için,ölüler demeyin. Bilakis onlar diridirler. Fakat siz (bunun keyfiyetini)iyice anlayamazsınız."(El Bakara Suresi, 154)hükmü beyan buyurulmuştur.

Diğer bir yönden şehitlik, bu vatan uğruna, bu topraklar uğruna, en önemlisi bağımsızlık ve özgürlük uğruna kahraman askerlerimizin, polislerimizin, kadın ya da erkek, büyük ya da küçük fark etmeden insanlarımızın canlarını bu uğurda feda etmeleridir diyebiliriz.

Benim şu dünyada en önem verdiğim, en saygı duyduğum, haberlerini izledikçe yüreğimin titremesine neden olan meslek genel anlamda askerliktir. Onların korkusuzca vatanımızı korumaları her geçen gün beni daha da onurlandırıyor.

Ey Askerler! İnsan hayatı kadar değerli hiç bir şey yoktur şu dünyada. Fakat söz konusu vatan olduğu zaman bu canların önemi kalmamaktadır. Yani vatan demek siz demektir. Unutmayın; bizler, sizler sayesinde rahatça uyuyor, rahatça gülebiliyoruz.

Hiç düşündünüz mü, onların mayın tarlaları arasında hiç korkmadan dolaşıp ülkemizi korumaya çalıştıklarını?Hiç düşündünüz mü geceleri uykuya dalacakları sırada uyuyamayıp etrafı kolaçan ettiklerini? Hiç düşündünüz mü düşmanlarla cesurca savaştıklarını? Ya da hiç düşündünüz mü onların bir baba, bir evlat olduğunu?

Düşünmedik ya da sadece düşündük, geçtik. Ama acı burada,acı her yerde arkadaşlar. Sağıma baksam şehit haberi, soluma baksam canı ciğeri yanan bir ana... Acı Türkiye'nin 81 ilinde...

Ortalık her geçen gün kötüye gidiyor, şehit haberlerini duydukça her geçen gün daha da derinden sarsılıyor, kahroluyoruz. Bakıyorum şöyle haberlere, dayanamıyorum ben. Yirmi yaşında gencecik bir fidanın, daha hayata yeni başlamış olan gencimizin öldüğünü görmek yaşlara boğuyor beni, anamı, babamı...

Dua ediyorum onların acı haberlerini duydukça. Temennim, savaşın olmadığı, barış, kardeşlik, birlik ve beraberlik içerisinde tek yürek olduğumuz bir Türkiye’dir. Umalım ki güzel, güneşli günler en yakın zamanda bize gelsin. Umalım ki acı peşimizi bıraksın...

Ve son olarak sizlere Çanakkale Savaşında Üsteğmen Zahid'in karısına yazdığı mektup ve vasiyetnameyi paylaşacağım.

"BENİM İÇİN KATİYEN AĞLAMA"

“Bu günlerde her zamankinden daha önemli muharebelere gireceğiz. Bilirsin, her muharebeye giren ölmez. Fakat eğer ben ölürsem sakın gam yeme...

Beni ve seni yaratan Allah bizi nasıl dünyada birbirimize nasip etti ise , benden şehitlik rütbesini esirgemediği taktirde , elbette , ruhlarımızı da birbirine kavuşturur.

Vatan yolunda şehit olursam bana ne mutlu. Ancak ,sana bir vasiyetim var:

Birincisi benim için katiyen ağlama... İkincisi, eşyamın listesi ilişikte.Bunları sat , ele geçecek paradan “mihr-i muaccel ” ve “mihr-i müeccel ” ini al , üst tarafı ile bana bir mevlüt okut.

Eğer bunlar sana borcumu ödemezse hakkını helal et ve ilk gece aramızda geçen sözü unutma... Bu vasiyetimi aldığınız zaman yüksek sesle ağlamanıza razı değilim.”

...