Kalsan olmaz mıydı-2...

Nereden başlasaydım sevgilim anlatmaya.... Şizofreni olacak kadar, hayalinle sohbet ettiğimden mi? Rüyalarıma girmediğin günleri, takvimde yok saymamdan mı? Yüzümün seninle olan sevincini, sensiz olan asıklığını kimselere anlatamayışımdan mı? Nereden başlayacağımı bilemediğim bir konuşmanın son cümlesini daha baştan söyleyip kaçsam mı...

Sonra kelimeler akmaya başladı biliyorsun dudaklarımdan.... "Her şey Benim seni gördüğüm gün başladı... Bir suçlu varsa gören gözlerimdir.. Bende hak veriyorum sana, milyonlarca insan varken neden sen? Sanırım aşk bu cevapsız sorularla başlıyordu... Ne hissettiğimi biliyorum, kalbimin ağrısı sensin... onun anahtarında sende... İster açar kapıyı girersin, ister geri döner gidersin..." Diyebilmişti aşk sarhoşu kalbim....

Düşünüyorum da sevgilim, nasıl söylediğimi inan hayal bile edemiyorum... O küçük yaşında, bu küçük çocuğa hayatının en zor "medeni cesaretini" yaşattın... Sonra bütün kasılmalarım dindi... İçimde bir rahatlama... Ölüme bile hazır bir ruh hali.. Son nefesini verse gam yemeyecek bir kahraman vardı karşında...

Evet, şimdi sıra sendeydi... Ya kalemimi kırıp masaya bırakıp gidecektin... Ya da tamam diyecektin ve hayata tutunabilecektim... "benim geçmişimi, ne yaptığımı, biliyor musun? Belki sevdiğim var... Belki hiç sevgili düşünmüyorum... Sadece okumak hedefim belki..." Dedin... Ne diyebilirim ki sevgilim... Ne diyebilirim...

Tam bir yol aldığımı düşünürken ben... Ne evet, ne hayır... Koca bir "boşluk" cevabı aldım... Nerede duracaktım o saatten sonra... Israr edip zorlamalı mıydım? Hayır bu değersiz yapardı sevgiyi... Olmuyorsa olmuyor deyip susmalı mıydım? Hayır... Bu savaş alanını terk etmek olurdu.... Aynı tepkiyi verip.. Seni dinleyip, vedalaşma faslına geçtik biliyorsun....

Buluşmaya gelirken yaşattığın hisleri tekrar yaşattın bana.. Şartları biliyorsun Seni yurduna bırakamıyordum...Fazla yanyana da gezemezdik.. Ben müsait bir yerde ayrılmıştım hatırlar mısın? Sana "ben gidiyorum" demiştim... Koca bir yalan... İzledim seni ardından sevgilim... Yürüyüşünü... Salınarak gidişini... Yere bakarak gitmeni... O beyninin içini okumak istedim anlıyor musun? Bekleyemezdim bir an bile....

Akşam olmuştu... Gün üstüme kararıyordu... Sabah buluşma heyecanıyla aydınlanan dünyam, akşam belirsizlikten kaynaklı kapkara kesilmişti... Bilirsin ben nötr kalamam... Rotayı ne tarafa çevireceğimi bilmem gerekir... Evet evet doğru hatırladın... Ben yine telefonu elime aldım... Etkisinde kaldığım şairin, en güzel şiirini yazdım sana...

"Sen say ki ben hiç ağlamadım,hiç ateşe tutmadım yüreğimi,

geceleri koynuma almadım ihaneti,
hele nihavend hele buse hiç geçmedi aklımdan,
ve hiç gitmedi bir topak kan gibi adın,
içimin nehirlerinden...
evet yangın,
evet salaş yalvarmanın korkusunda talan,
evet kaybetmenin o zehirli buğusu,
evet isyan,
evet kahrolmuş sayfaların arasında adın,
sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı,
bu sevda biraz nadan,
biraz da hıçkırık tadı,
pencere önü menekşelerinde her akşam...
dağlar sonra oynadı yerinden...
ve hallaçlar attı pamuğu fütursuzca,
sen say ki yerin dibine geçti geçmeyesi sevdam...
ve ben seni sevdiğim zaman, bu şehre yağmurlar yağdı.
yani ben seni sevdiğim zaman,
ayrılık kurşun kadar ağır gülüşün kadar felaketiydi yaşamanın..."

Hala ezberimde bu şiir sevgilim... Hala "içimin nehirlerinde".... Ya sen sevgilim.. Verdiğin cevabı hatırlıyor musun? Tamam tamam anlatıyorum.... "Bir daha böyle mesaj atarsan, tekrar buluşamayız" dedin... Beni senin için ezberlediğim şiirlerle başbaşa bıraktın... Ben onları senin için ezberlemiştim...

Tekrar elim telefona bile gitmedi sevgilim... Taki günlerden cuma olup, sen beni arayana kadar.... Karşımda senin sesin... "Yarın buluşalım mı?" Dedin... Senin için her şart, her durumda olan "ben" için bu soru bile değildi... Telefonun başındaki çaresiz adamın, ne kadar mutlu bir "evet" çığlığı attığını duydun değil mi? Biliyor musun? arkadaşlar bile yüzümün tebessümüne hayret etti...

henüz okuyamayanlar için Kalsan olmaz mıydı-1....

Devamı gelecek...