Annesiz bir "Anneler Günü"

Açıkcası ilk bencem pek bir şey bilmiyorum sadece söylemek istediklerim var, biraz uzun olacak kusura bakmayın..

Öncelikle annemi kaybedeli çok kısa bir süre oldu. 21 mayıs salı günü sabah 10:30 veya 11:00 de annemi böbrek yetmezliğinden kaybettim.

Ben obez biriyim annemde öyleydi annem 147 kiloydu ve zayıflamayı çok istiyordu çünkü artık ne dışarı çıkabiliyordu, ne de minibüse vs binebiliyordu.

Sonra annem mide küçültme ameliyatı olmak istedi doktorla görüştü her şey tamam derken doktoru başka bir hastaneye geçmiş onu bekledi falan filandı erken süreç uzadı ve aklındaki düşünceden annem asla vazgeçmedi.

Sonra annem başka bir doktora daha göründü o zaman açık olacağı için daha tehlikeliydi ölüm riski daha fazlaydı bu yüzden annemin olmaması için itler gibi ağladım ahstanenin ortasında çok direndi olacağım diye ama olmadı -benim için-

Ardından annemle devlet hastanesindeki endokronoloji bölümüne gittik ve anneme diyabet iğnesi gibi zayıflatan bir iğne verdi doktor anneme demişti ki ameliyat olma ben seni iğneyle zayıflatırım. Ama annem kafasındaki düşünceyi hala atmadı, biraz kilo verip ameliyat olmayı yine kafasına koymuştu daha sonra annem o iğneyle ve az iyerek 147 kilodan 123 e kadar düştü yeniden tetkiklerini yaptırdık annemin ameliyat olması için her şey hazırdı..

Gününü almaya gittik ve aldık annem öyle heyecanlıydı ki bir çocuk gibi bana "senin için oluyorum bu ameliyatı" dedi annemin olmasını ben de istiyordum babam ablalarım herkes karşı çıktı bende karşı çıktım ama sonra dedim ki kadını kendin görüyorsun evden çıkamıyor belki iyi olur dedim ve annemin arkasında oldum.

Günler çabucak geçti ve ameliyat günü geldi annem çok heycanlıydı ordan oraya koşturuyodu kendisi için o bir gün önceden yatış yaptırdık ertesi gün saat 1:40ta falan annem ameliyata girdi. Çıktığının akşamı yoğun bakımda babamla görüştükten sonra benimle görüşmek istedi ve bana dedi ki

"Büşra böyle olduğunu bilseydim bu ameliyatı olmazdım, çok zormuş" dedi elimi sıkıca tuttu "çok özledim seni" dedi..

Çok ağladım o gün ama annem mutluydu, acısından öyle diyordu. 4 gün annem yoğun bakımda yattı ardından odaya alındı. Toplam 11 gün boyunca annemin yanında hastanede kaldım ve eve geldik...

Hastanede annem çok çok iyiydi ameliyat olmuş gibi bile değildi ama eve gelince sürekli yatmaya başladı günde toplasan 2-3 saat anca ayakta duruyordu sonrasında hep uyuyordu ve zorla bir şeyler yediriyordum.

Annem sabahları sadece 2 tane suyla ıslatılmış bisküvi yiyordu. İlk günler meyve suyu falan da içiyordu ama sonrasında içmemeye, yememeye, sürekli uyumaya başladı...

Artık anneme zorla yedirip içiriyorduk bir buçuk kaşık çorba içiyordu onu da çıkarıyordu. Sonra annem günden güne halsizleşmeye başladı tek başına koltuktan kalkamamaya başladı ama kaldırdığımızda kendisi tuvaletine gidebiliyordu.

Her neyse sonra annemi kontrole götürdük ve annemin böyle olduğunu söylediğimde doktor "yemez içmezse böyle olur, yiyip içeceksin " dedi anneme ve zamanla daha da çok kilo vereceğini söyledi annem bu kısa sürede 108 kiloya kadar düştü..

Daha sonra eve geldiğimizin ertesi günü annem biraz daha kötü oldu ondan sonraki gün annem hiç tuvalete gitmedi ve haplarınıda atmayı unutmuş. Pazar günü anneme sabah "bundan sonra bütün haplarını attıracağım hadi bana saatlerini söyle" dedim ve hepsine tek tek alarm kurdum. Güya her gün onlar çalacaktı ve anneme haplarını düzenlice içirecektim..

Onları ayarladıktan sonra anneme her saat başı az az bir şeyler yedirdim ve annem o gün pek kusmadı diye seviniyordum. Ama annem o gün daha kötü oldu yerinden kalkamadı. Yatalak değildi ama bir yatalaktan farkı yoktu annemin. Bana "büşra beni tuvalete götür" dedi kaldırdım tuttum elinden kalkamadı oturduğu yerden. Sonra tuvaletini saatlerce tuttu. Babamı aradım, babam işinden geldi annemi tuvalete götürmek için. Geldi tuttuk annemin kollarından ama annem direnci olmadığı için yere yığıldı kaldı...

Babamla ikimiz annemi sağa sola çevirerek altına zar zor bir bez tuttuk. Daha sonra kaldırmaya çalıştık ama kaldıramadık. Annemin direnci olmadığı için kollarını da sıkamadı bu yüzden babamın kollarından süzüldü gitti ve kaldıramadık. Babam yandaki bakkaldan birilerini buldu geldi ve annemi 4 kişi koltuğa taşıdık. Annem ordan bir daha kalkamadı. Pazar gününü pazartesiye bağlayan gece annem daha da ağırlaştı.

O gece annem sürekli hızlı hızlı nefes almaya başladı. Eskiden elinden tutup ben kaldırıyordum, oturtuyordum. Sağına yatacaksa da, soluna yatacaksa da annem kendisi yatıyordu. O gece annem kendisi yatamadı. Oturttuğumda da tıpkı bir et yığını gibi kenara doğru süzülüyodu. Ama annemin öleceği o an aklımdan geçmedi. Daha sonra annem bacaklarını kaldırıp koltuğa atamadı ben kaldırdım, ya da babam kaldırdı...

Sonra annem artık yastığını bile düzeltemez oldu ben düzelttim. Başını yastığına ben koydum ya da babam. Annem o gece yutkunuyordu sürekli her zaman oluyo diye kaldırmamıştım annemi meğer o esnada kusuyormuş tabi bunu ertesi gün öğrendim. Her neyse sonra annemin boğazına bir şey tıkıldı. Balgam gibi.

Annem nefes aldıkça "hık hık hık" ses geliyodu. O gece o sese öyle sinir oldum ki bu yüzden kendimi suçluyorum. Anneme " anne hafifçe öksür, bak boğazına balgam tıkıldı rahat edersin" dedim ama annem öksüremedi. Pazarı pazartesiye bağlayan gece saat 04:00'da uyandım ve anneme ağlamaya başladım. Annemin ölümüne kendimi hazırlamaya çalıştım ama olmamış, hazırlayamamışım..

Daha sonra annem sürekli bize "hadi gidelim, canım sıkılıyo, götürün beni, dışarı çıkarın beni, karnım ağrıyor" demeye başladı. Anneme sürekli "anne az kaldı sabah doktora götüreceğiz" dedim.

Sabah ambulansı arayıp annemi ameliyat yapan doktoruna götürecektik kontrol için. Her neyse sonra annemin karnını ovaladım o gece ama anneme acı veriyodum son saatlerde artık sürekli annem sağ sol yer değiştiriyordu itler gibi ağlıyordum ama kadıncağız kendi canının derdinden bana "sen neden ağlıyorsun" bile diyemedi...

Daha sonra sabah saat 07:30'da babamla annemin üstünü giydirdik ve babam bana dedi ki "büşra annenin bacakları neden morarmış ?" ben de "baba varis çoraplarını çok uzun süre çıkardık ondandır şimdi giydiririm dedim" meğer dediğim gibi gece ciğerlerine kusmuk gidince oksijen gitmediği için morarmış ama bilemedik.

Ardından annemin üstünü giydirip annemi yeniden yatırdık ve babam ambulansıa radı durumu anlattı annemi doktoruna kontrole götürmemiz gerektiğini ama yerinden kaldıramadığımızı bir önceki gün yere düşürdüğümüzü vs anlattı. Telefondaki kadın babama dışarda beklemesini söyledi ve babam dışarı çıktı.

Ardından annem bana "büşra beni kaldır" dedi..Ben de kaldırdım ve "anne bir yudum su içelim mi?" dedim. Annem "ı-ıh içmeyelim" dedi ben "yok yok içelim" dedim ve bir yudum su içirdim ama annem o suyu içmedi, tükürdü ve gözlerini dikti, dikti, dikti...

"Anne" dedim, bakmadı...

"Anne" dedim yeniden bakmadı. Hafifçe vurdum bakmadı, sarstım bakmadı...

Ağlayarak dışarı çıktım "baba annem gözlerini dikti bakmıyo" dedim ve içeri geldim ardından ambulans görevlileri geldi bişeyler yaptılar "bilinç kapalı nabız var" dediler annemi ambulansla devlet hastanesine götürdük.

Orada annemin kalbi defalarca durdu ve çalıştırdılar,çalıştırdıktan sonra tomografiye girdiğinde annemin ciğerlerine kusmu gittiğini öğrendik doktor "durumu zor" dedi..Gece annemin yutkunduğu aklıma geldi keşke kaldırsaydım benim yüzümden oldu diye kendi kendimi yedim.

Sonra annemi yoğun bakıma kaldırdılar ve dediler ki "hasta yatınca gerekli malzemeleri size söylerler". Çıktık yoğun bakımın önüne 1-1 buçuk saat kadar bekledik gelen olmadı.

Sonra doktor geldi ve dedi ki "biliyorsunuz ilk geldiğinde de hastanın bir çok defa kalbi durdu yoğun bakımda da 2 defa durdu 1.sinde çalıştırdık, 2.sinde çalıştıramadık başınız sağolsun" dedi ve o an nasıl ağladığımı anlatamam.

Bağırdım kendimi yırttım babam orda ağlıyor beni sakinleştirmeye çalışıyor. Hayatım bitti dedim itler gibi ağladım iki ablama da söylememem için tembihlendim. Yolda oldukları için aceleyle gelip kaza yapmamaları için..

O ağlamanın arasında sakince ablalarıma "annem yoğun bakımda" diye nasıl diyebildim bilmiyorum. Kendimi suçladım benim yüzümden diye sonra annemin böbrek yetmezliğinden öldüğünü söyledi komşumuz. O da gelmişti tesadüfen. Her neyse sonra sakinleştik bir şekilde hallettik...

Akşamına ablalarım geldi ortanca ablam çok kötüydü, büyük ablam ondan daha geç geldi ve söylediğimizde inanmadı bir süre hiç inanmadı. İnandırana kadar canımızdan can gitti. Ertesi sabah annemi yıkadık ve memlekete götürmek için cenaze nakil arabasına bindirdik. Memlekete defnettik annemi. Babam sabah kalktığında çok fena ağlamıştı unutmuyorum...

Her neyse kusura bakmayın biraz uzun oldu. Geleyim asıl meseleye ;

Ben bu anneler gününde annem olmadığı için 2 ablamı arayacağım ve onların anneler gününü kutlayacağım. Size diyeceğim şu ; eğer "üff anne ya" diyebileceğiniz bir anneniz varsa iyi veya kötü anlayışlı veya anlayışsız iğrenç veya harika hiç farketmez bir anneniz varsa ellerinizi açın ve Yaradana şükredin..

Kimse için ağlamayın çünkü en büyük ve gerçek acıyı tattığınızda hayatta öteki ağladığınız şeyler size saçma gelecek ve kendinize "ne salak şeylere ağlamışım Allahım, bu acı fazla gerçek" diyeceksiniz..

Gerçekten o gün "annem, anneler günün kutlu olsun" diyebileceğiniz bir anneniz varsa şükredin, gidin öpün koklayın...

Rahmetliye zamanında bende çok bağırdım annemi çok kırdım o kadar kırdım ki bana "Allah senin eline düşürmesin" bile dedi annem ve sinirliyken dedi şakasına veya öylesine değil. Ama Allah onu bana nasip gördü ki ben anneme hastanedeyken de, evdeyken de baktım. Yani annenize ve babanıza bağırmayın sonrasında insanın içine öyle çöküyor ki çok ama çok zor gerçekten..

Bu acı her şeyden daha gerçek ve büyük. Çok çetin ve zorlu bir sınav..

Annelerinizi üzmeyin, nolursa olsun dünyanın en kötü kadını bile olsa "lütfen" gidip öpün ve koklayın..

Çok geç olmadan.

Şarkı da hediyemdir iyi akşamlar : )