İnsanı Çileden Çıkaran Durumlar Serisi

1- Aradığında bulamadığın, lazım olmadığı zaman habire ayağına dolanan şeyler.

Bu sanırım hepimizin başına gelmiştir. Tokaydı kalemdi ıvırdı zıvırdı. Bir oraya bir buraya koştura koştura arayıp bulamazsında ilerleyen günlerde çat diye karşına çıkar birde eline dolanıp durur ya..

Lazım olduğunda yoksun !

2- İnsanları üst üste bindirmeye çalışan minibüs şoförleri.

İnsalar artık basamaklarda dururken yolcu alabilmek için '' Arka balkona ilerleyin ! '' diyenini duydum. Utanmasa ayaktakiler oturanların kucaklarına sıralansın diyecek. Sahi, minibüsün arka balkonu neresi bilen var mı ?

3- Cevap vermediğin halde anlamsız bir ısrarcılıkla arayan insanlar.

Hani böyle hunharca, bütün işini gücünü bırakıp '' ara onu ara ara ara! '' dercesine rehberdeki adımızdan ayrılamayan insanlar var ya. Puf diye yok olsalar ya. Ne bileyim olmadı telefonları suya düşsün.

4- Üst kattan gelen ve sanki evin her köşesini inadına inadına deliyormuşçasına kesilmeyen matkap sesi.

Sizin üst kat komşularınızı bilmem ama bizimkiler kendilerini bile deldiler.

5- Hafta içi uyku uğruna okula / işe geç kalıp hafta sonu havanın yeni yeni aydınlandığı sıralarda gözlerini amaçsızca açmak.

Bu durumun nedenini çözen var mı ? Niye ? Yani niçin hafta içi uyuyamadığımız o 5 dakikaların acısını hafta sonu çıkaramıyoruz ? Hafta sonunun bize ne gibi bir garezi var ?
Ne ettik hafta sonuna ?

Uyumak istiyorum. Öğle saatlerine kadar uyumak. Döne döne uyumak..