Nasıl büyük adam olamadım...

Geçen gene otobüsle işe gidiyorum…

İlkokul dönemlerim, yedi, sekiz yaş civarı. Ne zaman okulun kapısına yaklaşsam hep aynı hayal canlanıyordu kafamda, beşinci sınıfa gitmek…

Benim dönemimde ilk öğretim beş yıldı. Hep aynı yer, aynı kaldırımın başlangıcından sonraki ilk metreler ve okul kapısının otuz santim uzağı, hep bu hayal vardı kafamda, yaşıtlarım öğretmen, doktor, mühendis, son hava bükücü olacağım derken, benim hayalim beşinci sınıfa gidebilmekti…

Bunda çelimsiz ve ufak tefek olmamın da etkisi vardır mutlaka. Aile, öğretmen ve akrabaların yaklaşımları da önemli tabi. Laf ebesi, sen sus bakayım cümlelerini sıkça duyduğum dönemler. Ne olacağımı şaşırmama yardımı olmuştur mutlaka.

BKNZ: VİZYON SAHİBİ OLAMAMAK…

Ahmet: Büyüyünce öğretmen olmak istiyor

Mahir: Doktor olacak büyüyünce

Ben: Hele bir hayırlısıyla beşinci sınıfa geçeyim de…

Nitekim öyle böyle beşinci sınıfa da gittim liseye de. Peki ne değişti a dostlar? Hiçbir şey…

Hayaller değişiyor ama standart yükselmiyordu. Ortaokulda arkadaşlarım lise için planlamalar yapıyor, seçme sınavlarına hazırlanıyor, ben ise krampon alayım hem beden dersinde giyerim, hem maç yaparken diye düşünüp, 19 Mayıs çalışmalarına ayağımda kramponlarla katılıyordum (dıgıdık dıgıdık ses çıkıyordu dans ettikçe)…

Sürpriz yok, tabi ki seçilmedim. İşin kötü yanı futbolda da bir yere gelemedim (çelimsizlik)…En büyük başarım sınıfın en güzel, en uzun ve en çalışkan kızına aşık olup ona ayak uyduracağım derken başarısız ders ortalamamı düzeltmekti…

Hani çalışmıyor bu çocuk çalışsa yapar denilen ahmaklardandım…Lise sınavlarında takdiri ilahi olarak meslek lisesini kazanınca geleceği hiç düşünmeden zıpladım. Aile akrabalar da tekrar yardımcı oldular, hayatımın bir dönemini, ileride hiç sevmeyeceğim bir meslek sahibi olmak için, sınıfta seksen (80), okulda binden (1000) fazla erkeğin arasında geçirmeme…sağolsunlar…

Bu dönemde arkadaşlarım üniversite için hazırlık yapıyordu, ben ise hedef büyültmüştüm, artık hayalim bir radyoda program yapabilmekti. Üniversite için hazırlık yapan arkadaşlarım planlı programlı çalışmalar, dershaneler derken yedi (7) yıl okuyup bankada veznedar oldu. Aynı sürede doktor da olunabiliyor da bu arkadaş başaramadı…Ben mi? Hehehe mehehe diyerek, erkek arkadaşlarla birbirimize pandikler olsun, muççk lar olsun, türlü el şakalarıyla ergenliğimin zirvesindeydim artık.

BKNZ: PLAN VE PROGRAM YAPMAMAK…

Fevzi: Gençliğinin 3 ila 8 yılından feragat ederek bankacı oldu, kendine daha iyi bir yaşam satın aldı. O sürede doktor da olunabilirdi, siz ona bakmayın…

Ben: Hiçbirşeyden feragat etmedim, it gibi gezdim tozdum ve neticede babayı aldım…

Ne düşündüm, neyin gazına geldim bilmiyorum ben dedim, üniversite sınavına dedim, giricem dedim…Sınav harcı lazım alayım parayı dedim (alamadım)..Aile şaşkın ve telaşlı. Kesin çarpıldı bu çocuk diye bir düşünce hakim oldu eş dost akrabada. Annem nerden duyduysa dershaneye gidildiğini, ben dedi, seni dedi, dershaneye yazdırıcam dedi, seneye girersin sınava. Ulan bedava olanına gitmemişim, üste para mı vericem? diyemedim ama gitmedim de.

Bugün bile sorsalar hala aynı şekilde suçu aileme atarım. Neymiş efendim, hevesimi kırmışlar, zamanında o parayı verememişler…O gün bu kadar sağlıklı düşünemediğim için kızdım parayı veremedikleri için. Hiç bir zaman girmedim üniversite sınavına ta ki mezuniyetten 10 yıl sonrasına kadar. 10 yıl sonra girdiğimde zaten bildiğimi de unutmuştum 2 yıllık bişi kazandım..

10 yıl sonra adam mı olmuştum? Artık bir vizyon ya da plan program sahibi biri miydim? Hayır…Sadece o dönemki kız arkadaşım 4 yıllık sosyoloji okuyordu. Birkaç sefer arkadaş ortamında bana sözel sorulardan sordu, diğer kızların yanında, ben doğru cevapları verdikçe coşuyor, daha da soruyordu, adeta onların gözüne sokuyordu beni, bakın benim sevgilim lise mezunu ama cahil ve aptal değil, çok zeki biri aslında…O zaman dank etti bende her şey. Bana hayran olsa da inceden bir utanma ve arkadaşlarına benim zeki olduğumu ispat çabasına girmişti...

Ve o kadar önemsedim ki bu üniversite işini, kayıt tarihini kaçırmışım. Ah benim umursamaz, uçarı ruhum (şaka şaka bildiğin mallıktı kayıt tarihini kaçırmak).

BKNZ : HATALARI İNKAR VE OLUMSUZLUKLARDA BAŞKALARINI SUÇLAMAK

- Olm bizimkiler sınav parasını yatırsa ben çok acayip bişi olacaktım (sktr ordan, hem atıyor hem hala daha ne olacağını bilemiyor).

Öyle böyle derken zaman geçiyordu, artık adam olma vakti yaklaşıyordu ben ise sadece gönüllerin kahramanıydım. Hiç bir başarı yoktu ama dünya kupasındaki milli takımımız gibi gönüllerin şampiyonu, İlhan Mansız'a Japonya'da gösterilen ilgi gibi kendi çapının Beckham'ı olmuştum.

Araya gerçekten kötü şeyler de giriyordu, hani bahane yapmak istesen çok da güzel bahane olacak şeyler ama çaba olmayınca bahane komik kalıyordu. Sonuçta öğrenim hayatının en önemli kısmı "– aaa sınav mı var lan? Yazılı kağıdı olan var mı? Boş kağıt verir çıkarız olm"…ve benzeri diyaloglarla geçen bir gençtim…Sağa sola kopya yazmaya ya da başka bir yöntemle kopya çekmeye bile tenezzül etmiyordum. Bildiğim sorulara parmak kaldırmıyordum mesela…O değil işin en kötü tarafı çalıştığımda gerçekten başarılı oluyordum…İnsan kopya çekmekten korkar mı? Sıfır risk ile emekli gibi yaşadım çocukluğumu.

BKNZ : RİSKE GİREMEMEK, CESARETSİZLİK, AMAAAN OTURMAYA GELDİK KALK KIZ KALK GİBİ LAYLAYLOM TAVIRLARI

Okul bitince aile çalışsın eli iş tutsun istiyor haliyle de, elli beş (55)kg bir insan nasıl olur da tüpçüye çırak olarak gönderilir? Bizzat kendim piknik tip kıvamındayken, üçüncü, beşinci (3.,5.) katlara kocaman kocaman tüpleri çıkartmamı nasıl bekleyebilirler benden? Tamam okul hayatım boyunca çalıştım ama lunaparktı l*n orası, hahaha hihihi çalışıyorduk…İnsanların hayal ettiği ortam bizimdi ama tüp taşımıyorduk ki. Çarpışan araba tepelerinde, dönme dolapta falan geçiyordu günler. Geceleri zaten sahiller bizim…Bu tüp işi de nereden çıktı?

En büyük hayalim olan radyoda program yapmak ile büyük tüp arasında sıkışıp kalmıştı düşüncelerim, ya gidip tüpçü olacak, aldatmalara, boşanmalara, fıkralara konu olacaktım ya da bir Beyazıt Öztürk, bir Okan Bayülgen olacaktım…

O dönem yerel bir radyo anons yapıyordu; genç arkadaşlar aranıyor diye…Tüpçüye diye evden çıkmıştım ama aklımda sadece o anons vardı. Hayat ince bir çizgiydi, bir yanında şekilli radyo anonsları diğer yanda aygaaaaaaz di n inin anonsu…

Tabi ki tüm cesaretimi topladım ve hazır yolumun üzeri diyerek radyoya gitmeye karar verdim.

Yoksa büyük adam olma yolunda atılmış kararlı bir adım mıydı bu?

Binaya geldiğimde 4. Kat yazıyordu. Katları uçarcasına çıkıyordum ama aklımda hala acaba becerebilir miyim sorusu vardı. Bildiğin ilk gece korkusu gibi, hem delice sevişmek istiyor hem de acaba kıymık batar mı diye telaş yapıyordum…

İlk iki katı çoktan çıkmıştım. Heyecanımdan ve korkularımdan zerre kaybetmeden kapıya geldiğimde, kapı ardına kadar açıktı ve içeride büyük bir tartışma yaşanıyordu, bir adam (belli ki patron) bir kadına (belli ki çalışan) bağırıyor ve bağırıyordu…Kapıda beni gördü, gözlerinin içi parlamıştı, işte aradığım bu diyecek sandım ama o bağırdı: "Kaç kere söyledim size, şu kapıyı kapatın diye"…Sadece çalışanına kızmamış adeta azıma sçmıştı..

Kadın kapıya geldi ve her şeye rağmen kibar bir ses tonuyla; "Buyurun, ne istemiştiniz?" dedi…

Aklımda binlerce soru, ters zamanda geldim, şimdi hiç işe almazlar, kadın kibar aslında söylesem de olur, ne kaybedebilirim derken…(ki bütün bunları düşünmem bir saniyemi almadı).

"Yok bişi, kapatın kapıyı gidiyom ben"…dedim…

Şemsiyeyi sokmuş, çabalamış ve açmıştım, şimdi içimde döndürüyordum adeta…

Hayallerimin sonu tüpçülüğün başlangıcıydı…19 yaşındaydım…

BKNZ: NERDEN BAKARSANIZ BAKIN, BİLDİĞİN MALLIK…

(Tüpçülük 4 gün sürdü şükür, ayağıma tüp düştü)

Sanırım hala aynı korkular, aynı sorunlar. Sadece adam olabildim, "büyük" sıfatı hiçbir zaman gelmedi adamlığımın önüne…

İş yerime Ali Kırca geldi, kameralar etrafta dolaşırken ben ve arkadaşlarım bizi çekme abi dedik...Mahallenin zibidileri röportaj yaptı bizim kara sularımızda...spotları da sevemedik galiba...

Neyse otobüsü kaçır mıyım ben…görüşürüz...