Annelik çok farklı bir hismiş, doğurunca anladım bunu 🥺. Sizce de öyle değil mi 😭?

Hastayım şu sıralar. Yanımızda bakacak bir yakınımız olmadığı için hastaneye her gitmemizde bebeği de götürmek zorunda kalıyoruz. Bir yandan kendi derdimle uğraşırken bir yandan sürekli aklımda çocuğa da hastalık bulaşır mı korkusu. Kucağıma alamamak bile üzüyor beni. Sürekli yatıyor, sırtı ağrır, dışarı çıkınca üşütür, kaka yapamadı, gazı var, beslenme vakti geçti vs. Beynimin yarısı her an onu düşünüyor. Ateşim 39 olduğunda gözlerimi açacak dermanım yokken bile onun sesini duyup gülümsüyorum. Canım benim... 🥺 Gerçekten annelik çok garip bir şeymiş. Doğurana kadar bilemedim nasıl bir his olduğunu. Sizce de öyle değil mi 😭?